به نام خدا

به نام خدا
«آیا در این دنیا کسی هست بفهمد،که در این لحظات چه میکشم ؟ چه حالی دارم؟ چقدر زنده نبودن خوب است..خوب ..خوب....»
خوب حالت را میفهمم. شریعتی عزیز دراین لحظات خوب حالت را میفهمم..
چقدر زنده نبودن خوب است ،برای منی که مدت هاست مرده ام وشاید بهتر بگویم «بارهاست ،مرده ام».
نا امید و کینه ای نیستم ،اما بعضی حرفها آنقدر در من نفوذ می کند که ریشه ی تمام خوبی هایم را می سوزاند، در یک لحظه هیولایی می شوم ،دیو صفت...
بیزارم از بودن در دنیایی که برای ساده بودن باید تحمل گوسفند خطاب شدن را داشته باشی،
خوب که باشی ،خر صدایت میزنند،
خاکی که باشی، از رویت رد میشونند،
همرنگشان که نباشی، رسوایت میکنند،
صداقت چه سودی دارد ،وقتی دروغ را بهتر باور میکنند،
بیزارم از این همه دروغ، ریا ، دورویی ، کینه و خودخواهی و پول پرستی...
بیزارم از این همه بدی...
بیایید قبول کنیم ،«همه ی ما حیواناتی هستیم آدم پوش،..
خوبی هایمان ادا و ریاست...
همه ی ما قاتلیم...همه ی ما با اخم ها و اعمال وحرفها و نگاه هایمان، دیگران را بارها کشته ایم...
همه ی ما پول را دوست داریم... چون می توانیم عیب ها و بدی هایمان را با آن بپوشانیم...
آنقدر خسیس شده ایم که حتی لبخند هایمان راهم ازهم دریغ می کنیم...
همه ی ما خودخواهیم ، آنقدر خودخواه شده ایم که خدا راهم به نفع و برای خودمان میخواهیم...
هدف از خلقت ما این نبود که از دیگران نردبانی بسازیم برای بالا رفتن خودمان...
اشتباه گفتن«خدا آن بالا بالا ها نیست»!
نیازی نیست برای رسیدن به خدا از هم بالا برویم.
فقط کافیست باهم قدم برداریم،
برای هم قدم برداریم،
بیایید باور کنیم «خدا همین حوالی ست.»!!!
#afsane.as
as/95/6/25
17:-