یک متن که درسال ۲۰۵۰نوشته خواهد شد.★سال ۲۰۵۰ هست، من اکنو

یک متن که درسال ۲۰۵۰نوشته خواهد شد.★سال ۲۰۵۰ هست، من اکنون ۵۵ ساله هست،م آنقدر پیر شدم دیگه توان حرف زدن و ایستادن ندارم، ۸۰ ساله بنظر می رسم. بیماری وخیم کلیه دارم، چون آب اندکی می نوشم و میدانم که زمان زیادی از عمرم باقی نمانده. امروزه من یکی از پیرترین افراد جامعه هستم. به یاد دارم وقتی کودکی بودم همه چیز خیلی متفاوت بود. بچه ۳۰ ساله من ۵۵ ساله بنظر میرسد. من از آب تنی در رودخانه ها و دوش گرفتن و ماندن چند ساعتی زیر دوش حمام لذت می بردم، امروزه با یک لیتر آب باید خودنان را تمیز کنیم، باید بدون استفاده از آب سرمان را تمییز نگه داریم. در آن زمان ما، ماشین هایمان را با آب لوله کشی می شستیم! امروزه بچه ها باور نمی کنند که ما آب را این چنین اصراف می کردیم. من هشدارهایی را که در آن می گفتند آب را هدر ندهید، به خاطر می آورم. اما هیچ کس توجه نمی کرد و فکر می کردیم که آب هرگز تمام نمی شود. امروزه تمام رودخانه ها، سد ها،دریاچه ها و سایر منابع آب تمام یا خشکیده اند یا آلوده شده اند. صحراهای بزرگ جایگزین مناظر طبیعی اطراف ما شده اند. ۱۸ استان از ۳۱ استانی که در سالهای ۲۰۱۵ داشتیم الان دیگر لم یزرع و غیرقابل سکونت هستند و در تمام مناطق که وضعیت بیابانی و کویری دارند، عفونت های گوارشی، بیماری های پوستی و ناراحتی های سیستم کلیوی عامل اصلی مرگ و میر شده است. صنعت بخاطر عدم تامین آب مورد نیاز نیمه تعطیل شده و بیکاری چشمگیر است، کارخانه های تصفیه آب که آب قابل شرب از فاضلاب و آب های آلوده تولید می کنند، مراکزاصلی اشتغال شده اند. هرج و مرج و حمله برای تهیه آب در خیابان ها رواج یافته و امری عادی شده است. بیشتر تنش های بین المللی بر سر منابع آب هست. سرانه آب ما زیر ۳۰۰ مترمکعب در سال رسیده که در سال ۲۰۱۴ درحدود ۱۷۰۰ متر مکعب بود. هشتاد درصد غذای انسان ها در روز از مواد مصنوعی تهیه می شود و میوه ها گلخانه ای هستند. در گذشته مقدار آب توصیه شده برای شرب هر فرد ۸ لیوان بود،امروزه من فقط یک لیوان آب مینوشم. لباس ها اکثرا جهت سرفه جوی در مصرف آب یکبار مصرف می باشند، که آن هم باعث افزایش مقدار زباله ها شده است. مقاومت بدنی انسان ها نیز تحلیل رفته است و چین و چروک ناشی از کم آبی در پوست انسان ها زیاد شده است، بسیاری از بچه ها با عقب ماندگی و جهش های ژنی بعلت آلودگی آب و موادغذایی متولد می شوند. WHO این موضوع را به ایران در سال ۲۰۰۷ بعد از مطالعه دشت خوزستان و در سال ۲۰۱۰ بعد از خشکی هامون هشدار داده و در سال ۲۰۱۵ نیز در مسئله خشکی دریاچه ارومیه اخطار مجدد داده شد که مردم و دولت مردان اعتنایی به هشدارهای جهانی نداند، بطوریکه یک مسئله ساده سیاسی انتخاباتی را میلیون ها بار مهمتر از این دانستند، شبکه های ارتباطی مشغول سیاسی کاری و سیاست بازی بودند که در نتیجه آن، امروزه موجب تنش آبی با کشور های همسایه هستیم. تمام اکوسیستم های آبی از بین رفته اند. نفس کشیدن مشکل شده، در هوای آلوده، توده هوای گرد و خاک بیداد میکند. بیماریهای تنفسی زیاد، مراتع و جنگل ها نابود شده یا در حال نابودی هستند. احساس گناه می کنم، چون من به نسلی تعلق دارم که ویرانی محیط زیست را سبب شد و یا حداقل به توصیه های صرفه جویی آب توجهی نکرد؛ و امروزه فرزندان ما بهای بسیار سنگینی را برای آن پرداخت می کنند. صادقانه بگویم مردم اشتیاق و امیدی برای زندگی ندارند و مهمتر از همه تخریب محیط زیست به نقطه غیر قابل برگشتی رسیده است.آه که چقدر دلم می خواهد که برگردم و مردم آن زمان را مجبور کنم که این موضوع را بفهمند که هنوز فرصتی برای حفظ سرزمین مان و کره زیستمان داشتیم.