ﺟﺎﻥ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ! ﺩﻭﺵ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ

ﺟﺎﻥ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ! ﺩﻭﺵ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ
ﻧﯽ ﻏﻠﻄﻢ، ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ
ﺩﻭﺵ ﺯ ﻫﺠﺮ ﺗﻮ ﺟﻔﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻡ
ﺍﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻭﻓﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ
ﺁﻩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﻭﺵ ﭼﻪ ﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻡ!
ﺁﻩ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﻭﺵ ﮐﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ!
ﺭﺷﮏ ﺑﺮﻡ ﮐﺎﺵ ﻗﺒﺎ ﺑﻮﺩﻣﯽ
ﭼﻮﻧﮏ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻗﺒﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ
ﺯﻫﺮﻩ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺗﺮﺍ
« ﺑﯽ ﻣﻦ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﭼﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ؟! »
ﻳﺎﺭ ﺳﺒﮏ ﺭﻭﺡ! ﺑﻪ ﻭﻗﺖ ﮔﺮﻳﺰ
ﺗﻴﺰﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺩ ﺻﺒﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺑﻼ ﺑﻨﺪ ﮐﺮﺩ
ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻨﺪﻩ ﺑﻼ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ
ﺭﻧﮓ ﺭﺥ ﺧﻮﺏ ﺗﻮ ﺁﺧﺮ ﮔﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺣﺮﻡ ﻟﻄﻒ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ
ﺭﻧﮓ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﯼ، ﮐﻪ ﺯﺭﻧﮓ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺎﮐﯽ، ﻭ ﻫﻤﺮﻧﮓ ﺑﻘﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ
ﺁﻳﻨﻪٔ ﺭﻧﮓ ﺗﻮ ﻋﮑﺲ ﮐﺴﻴﺴﺖ
ﺗﻮ ﺯ ﻫﻤﻪ ﺭﻧﮓ ﺟﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ
مولانا