بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
استاد و نااستاد :
استاد آن است که تو را رهایی می بخشد. نااستاد آن است که تو را به اسارت می برد.
استاد کاری می کند که تو حتی یک سر و گردن از او بالاتر روی تا هستی را بهتر ببینی.
نااستاد کاری می کند که همواره زیر نظرش باشی و جز برداشت های او را نپذیری.
استاد به تو مردن در ذهن را می آموزد تا روح ات زنده و پویا گردد. نااستاد فقط ذهن تو را پُر می کند و رهایی روح تو برایش محلی از اعراب ندارد.
استاد تو را با ماجراهای زنده می آموزد و می آزماید، نااستاد تو را به واژه ها و اصطلاحات و لغت نامه های بی در و پیکر حواله می دهد.
استاد دری به درون خودت می گشاید تا عالَم را خودت ببینی و تجربه کنی، نااستاد تلی ازتجربه های مرده دیگران را بر سرت آوار می کند.
استاد آنگاه که تو را آموخت و سرپا شدی، از جلوی چشمانت محو می شود تا خود مستقیماً وصل شوی، نااستاد همواره خود را به رخ می کشد و تحقیرت می کند و پرواز را اینگونه در تو می کشد.
استاد نه چیزی می خواهد و نه خود را طلبکار می داند، نااستاد همواره خود را طلبکار و تو را مدیون فرض می کند.
درس استاد، زنده و از روی کتاب زنده است، درس نااستاد، مرده و از روی کتاب های مرده است.
استاد یک معلم الهی است، نااستاد یک کاسب دنیوی است…
و به یاد داشته باش که عشق و آزادی و خردمندی را تنها با استاد می توان تجربه کرد و دریافت نمود، نه نااستاد. و امروزه نااستادان بسیارند.
و یگانه استادی که همواره بر فراز است، روح اعظم و یگانه ای است که هستی را از درون و برون فرا گرفته است و هر استاد دیگری شاگرد اوست.