انسان هزاران سال پیش انسانی بود که مانند سایر جانوران از

انسان هزاران سال پیش انسانی بود که مانند سایر جانوران از آنچه طبیعت در دستذس او قرار داده بود معاش خود را تامین میکرد.
به طور کلی دراین دوره ظهور هنرهایی چون سفال گری و نقاشی در غارها و موسیقی و رقص مشهود است.
زیبا شدن به وسیله ی رنگ یکی از هنرهایی است که بشر اولیه تجربه کرده است و هم اکنون نیز در قبایل وحشی آفریقایی و یا بومیان استرالیایی رواج دارد.
گذر از مرحله ی شکار و غارنشینی به مرحله ی کشاورزی و سپس به مرحله ی صنعت بود که انسان اولیه دریافت میتواند با استفاده از الیاف گیاهی برای بافتن پارچه و یا بافتن حاصل از پشم گوسفندان برای خود تن پوش درست کند.
پس از مطالعات تحقیقات باستان شناسان مانند گیرشمن،اندنبرگ،کارلتون و دیگران در نقاط مختلف ایران،به این نتیجه میرسیم که نخستین اجتماعات بشری در نجد ایران در دوران نوسنگی بین 10تا 15 هزار سال پیش از میلاد بوده و با وجود آثار بدست آمده از این دوره که چندین مجسمه ی الهه مادر است بیانگر این میباشد که انسان هنوز در بعضی از نواحی ایران در شش هزار سال پیش از میلاد تن پوش نداشته است.
مجسمه هایی از این دست به نام ونوس،ایشتار و آناهیتا مربوط به هشت تا نه هزار سال پیش است که در تپه سراب کرمانشاه بدست آمده.
یکی از آن مجسمه ی زنی است که سر ندارد و ارتفاع آن شش سانتی متر است و این مجسمه بدون تن پوش استو نشانگر این است که بشر برای پوشاندن سر و بدن خود هنوز نیازی احساس نمیکرده است و تنها هنگام رقص برای تزیین از الیاف بافته ی درختان یا خال کوبی و یا آویختن گردنبند به گردن استفاده میکرده است.



مجله مانا
(غزل)