ﺑﺎ اﺷﮏﻫﺎش دﻓﺘﺮ ﺧﻮد را ﻧَﻤﻮر ﮐﺮد در ﺧﻮد ﺗﻤﺎم ﻣﺮﺛﯿﻪﻫﺎ را
ﺑﺎ اﺷﮏﻫﺎش دﻓﺘﺮ ﺧﻮد را ﻧَﻤﻮر ﮐﺮد در ﺧﻮد ﺗﻤﺎم ﻣﺮﺛﯿﻪﻫﺎ را ﻣﺮور ﮐﺮد ذﻫﻨﺶ ز روﺿﻪﻫﺎی ﻣﺠﺴّﻢ ﻋﺒﻮر ﮐﺮد ،ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺴﺎطِ ﺳﯿﻨﻪزدن را ﮐﻪ ﺟﻮر ﮐﺮد اﺣﺴﺎس ﮐﺮد از ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺪا ﺷﺪه اﺳﺖ در ﺑﯿﺖﻫﺎش ﻣﺠﻠﺲ ﻣﺎﺗﻢ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺷﺪه اﺳﺖ ... در اوجِ روﺿﻪ ﺧﻮب دﻟﺶ را ﮐﻪ ﻏﻢ ﮔﺮﻓﺖ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺰ و دﻓﺘﺮ و ﺧﻮدﮐﺎر دَم ﮔﺮﻓﺖ وﻗﺘﺶ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد، ﺑﻪ دﺳﺘﺶ ﻗﻠﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﻣﺜﻞِ ﻫﻤﯿﺸﻪ رﺧﺼﺘﯽ از »ﻣﺤﺘﺸﻢ« ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺎز اﯾﻦ ﭼﻪ ﺷﻮرش اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺟﺎنِ واژهﻫﺎﺳﺖ» «ﺷﺎﻋﺮ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرده‌ی ﻃﻮﻓﺎنِ واژهﻫﺎﺳﺖ ... ﺑﯽاﺧﺘﯿﺎر ﺷﺪ ﻗﻠﻤﺶ را رﻫﺎ ﮔﺬاﺷﺖ دﺳﺘﯽ زِ ﻏﯿﺐ، ﻗﺎﻓﯿﻪ را »ﮐﺮﺑﻼ« ﮔﺬاﺷﺖ ﯾﮏ ﺑﯿﺖ ﺑﻌﺪ، واژه‌ی »ﻟﺐ ﺗﺸﻨﻪ« را ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﻦ« را ﺟﺪا ﮔﺬاﺷﺖ و »ﺳﺮ« را ﺟﺪا ﮔﺬاﺷﺖ» ﺣﺲ ﮐﺮد ﭘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎش ﺟﻬﺎن ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ 1 «دارد »ﻏﺮوبِ ﻓﺮﺷﭽﯿﺎن ... ﺑﺎ اﯾﻦ زﺑﺎن ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﭼﻪﻫﺎ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﺮ روی ﺧﺎک و ﺧﻮن، ﺑﺪﻧﯽ را رﻫﺎ ﮐﺸﯿﺪ او را ﭼﻨﺎن ﻓﻨﺎی ﺧﺪا ﺑﯽرﯾﺎ ﮐﺸﯿﺪ ﺣﺘﯽ ﺑﺮاش ﺟﺎی ﮐﻔﻦ »ﺑﻮرﯾﺎ« ﮐﺸﯿﺪ در ﺧﻮن ﮐﺸﯿﺪ ﻗﺎﻓﯿﻪﻫﺎ را ، ﺣﺮوف را را 2 «از ﺑﺲ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮد ﺗﻤﺎم »ﻟُﻬﻮف ... اﻣﺎ در اوج روﺿﻪ ﮐﻢ آورد و رﻧﮓ ﺑﺎﺧﺖ ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﺎر و ﺳﭙﺲ آﺳﻤﺎن ﮔﺪاﺧﺖ اﯾﻦ ﺑﻨﺪ را ﺟﺪای ﻫﻤﻪ، روی ﻧﯿﺰه ﺳﺎﺧﺖ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺳﺮ ﺑﺮﯾﺪه ﻏﺮوﺑﯽ ﻧﻤﯽﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺮ اوج ﻧﯿﺰه ﮔﺮمِ ﻃﻠﻮﻋﯽ دوﺑﺎره ﺑﻮد او ﮐﻬﮑﺸﺎن روﺷﻦِ ﻫﻔﺪه ﺳﺘﺎره ﺑﻮد ... ... ﺧﻮن ﺟﺎی واژه ﺑﺮ ﻟﺒﺶ آورد و ﺑﻌﺪ از آن ... ﭘﯿﺸﺎﻧﯽاش ﭘﺮ از ﻋﺮقِ ﺳﺮد و ﺑﻌﺪ از آن ... ﺧﻮد را ﻣﯿﺎن ﻣﻌﺮﮐﻪ ﺣﺲ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از آن ... ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺮﯾﺪ و ﺗﺎب ﻧﯿﺎورد و ﺑﻌﺪ از آن ... در ﺧﻠﺴﻪای ﻋﻤﯿﻖ ﺧﻮدش ﺑﻮد و ﻫﯿﭻﮐﺲ ...ﺷﺎﻋﺮ ﮐﻨﺎر دﻓﺘﺮش اﻓﺘﺎد از ﻧﻔﺲ
- ۶۹۴
- ۲۹ آبان ۱۳۹۲
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط