ﺷﺐ

ﺷﺐ
ﺷﺐ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﻮد .
و ﭼﻪ آﺳﺎن و ﭼﻪ ﺑﯽ ﭘﺮوا ﮔﻔﺖ : ﮐﻪ دﮔﺮ ﺣﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ!
دل ﻣﻦ ، ﻫﺮی رﯾﺨﺖ ، درد ﺑﺎ ﻣﻦ آﻣﯿﺨﺖ ،
ﻗﻠﺒﻢ از ﺟﺎ ﻟﺮزﯾﺪ ، ﻗﻄﺮه اﺷﮑﻢ ﺧﺸﮑﯿﺪ .
ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮت ﺷﺪم.
ﻣﺎدرم ﮔﻔﺖ : ﺑﯿﺎ
ﺳﻔﺮه ی ﺷﺎم ﭼﻪ رﻧﮕﯿﻦ ﺷﺪه اﺳﺖ .
و ﺳﺮم ،
آخ ﺳﺮم
ﭘﺮ ﺳﺮدرد ﺷﺪه .
ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﺎدر ﮔﻔﺖ :
ﮐﻮدﮐﻢ ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺎم اﺳﺖ ،
ﺑﯿﺎ.
ﭼﺸﻤﻬﺎ را ﺑﺴﺘﻢ ،
ﺑﺎ دل ﺧﻮد ﮔﻔﺘﻢ :
ﺳﻬﻢ دل ﻧﺎزک ﻣﻦ ،
ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺳﺮد ﻧﺒﻮد !!
ﺷﻮق دﯾﺪار ﮐﺠﺎﺳﺖ ؟!
او ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻔﺖ : دل ﺳﻨﮕﺶ ، ﺗﻨﮓ اﺳﺖ .
دﻟﻢ از ﺳﯿﻨﻪ ﺟﺪا ﺷﺪ ، ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻨﺪ آﻣﺪ .
و دﻟﻢ ، اﯾﻦ دل ﭘﺎک
ﮐﻪ ﭼﻪ اﻣﯿﺪ ﻋﺒﺚ داﺷﺖ ﺑﻪ دل .
اﯾﻦ ﻫﻢ از ﻗﺼﻪ ی ﻋﺸﻖ ﻟﯿﻠﯽ ،
وای ﺑﺮ ﻣﺠﻨﻮﻧﻢ !
ﻣﺮگ ﻣﻦ ﺑﻮد ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ :
ﺳﺨﻨﯽ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﺪارم ،
ﻗﻬﺮم .ﮐﺎﺷﮑﯽ ﻣﯿﻤﺮدم...!!! N.H