بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
اهل فتوّت :
اهل فتوّت، یعنی جوانمردانی که به فطرت پاک الهی خویش رسیده‌اند، مقلد نیستند.نمی‌توانند باشند.
آنها در ماجراهای زندگی پیرو این حدیث پیامبر(ص)اند که فرمود؛ اِستَفتَ قَلبَکَ - از قلبت فتوا بخواه.(كنز العمّال : 7312)
اینان در هر موقف و اقدامی دست بر سینه می‌گذارند و از قلب‌شان فتوا می‌ خواهند.
اگر قلب‌شان مضطرب شد، آن کار را رها می‌کنند و اگر آرامش داشت آن را پی می‌گیرند.این یعنی قلب‌شان که عرش خدای رحمن است، مرکزیت فتوای‌شان است.
اهل فتوت، والاترین سالکان واصِل‌اند و جز در خدمت حق نیستند.
ابراهیم(ع) اهل فتوّت بود و اهل تقلید نبود. او حتی ستاره و ماه و خورشید را به هیچ گرفت و آزادانه از آنها عبور کرد. و قرآن کریم همهٔ سالکان راستین حق را به صراحت امر نموده که از آیین او تبعیت کنند؛ فَاتَّبِعُوا مِلَّةَ إِبْراهيمَ حَنيفاً- از آیین حق‌گرای ابراهیم تبعیت کنید.(سوره آل عمران بخشی از آیه 95)
بندهای رهایی بخش :
اهل فُتُوَّت - جوانمردی گویند که چند بند داشته باش که این بندها برایت آزادی می آورند:
– بندی محکم بر شلوارت که هیچگاه به زنا آلوده نگردی.
– بندی بر شکمت تا لقمه حرام و ناحق فرو ندهی.
– بندی بر زبانت تا از غیبت و بهتان مصون باشی.
– بندی بر گوش و چشمت تا آنچه ناشنیدنی است نشنوی و آنچه درخور دیدن نیست نبینی.
– بندی بر دست و پایت تا خلق خدا را آسیب نزنی و نرنجانی.
– و بالآخره بندی بر ذهنت تا خواهش و آرزو آن را به اسارت نگیرد.