-اما در انتها به اوضاع خودمان می‌پردازم.

-اما در انتها به اوضاع خودمان می‌پردازم.
سالهاست ما را همکار پیامبران می‌نامند و صحبت از درآمد و مشکلات اقتصادی را کسر شان معلمان قلمداد می‌کنند، که البته اینگونه هم هست. اما آیا وزارت متبوع، دولتها و نمایندگان ادوار مجالس، به وظایف خود در قبال پیامبرانشان، عمل کرده‌اند؟
اگر سیستم، وظایف خود در برابر فرهنگیانِ زحمت‌کش را انجام می‌داد، کارد به استخوان آنها نمی‌رسید و صدای شکستن ستون فقراتشان، زیر بار مشکلات اقتصادی، درمانی و بیمه‌ای و مسکن، گوش فلک را کر....
طنز ماجرا اینجاست که بعضی چهل سال گذشته را، ده‌های تکریم فرهنگیان و چهل سال آینده را دوره‌ی مطالبه از فرهنگیان نام نهاده‌اند. فرهنگیان بدهکار کدامین خدمت‌رسانی ویژه‌ می‌باشند؟ کدام وام کم بهره به آنها تخصیص یافته است؟ اولویتی برای فرزندان معلمان در پذیرش دانشگاه فرهنگیان و یا برای استخدام آنان همچون ادارات دیگر قائل شده‌اند؟ جز آنکه ریال ریال از جیب معلمان کسر گردید و توسط غندالی‌ها به تاراج رفت؟ مگر نه اینکه شرکت‌های ورشکسته‌ی بیمه با بدترین خدمات، طرف قرارداد بیمه‌ی تکمیلی شد تا به واسطه‌ی پول فرهنگیان نجات یابند؟ جز این است که در شهرهای بزرگ ، حقوق فرهنگیان کفاف اجاره مسکن را هم نمی‌دهد؟
کدام تکریم؟ کدام احترام؟ چرا باید حق‌التدریس فرهنگیان با یک سال تاخیر، پاداش بازنشستگان با چند سال تعلل و حق مسکن و بخشی از حقوق معلمان اعزام به خارج با بیش از یک دهه تاخیر ، هنوز پرداخت نشده باشد؟ متاسفانه با این نرخ تورم، زمانی طلب فرهنگیان پرداخت می‌شود که دیگر ارزش خود را از دست داده است. تاخیر در پرداخت تعهد فرهنگیان به بیمه‌ها و بانک‌ها نیز، که از طریق حسابداری صورت می‌پذیرد، به آنها آسیب رسانده است.
آقای دکتر لطفا یک کانال ارتباطی بین ما و خودتان ایجاد کرده و رسانه‌ی ما در نزد ریاست محترم جمهور، هیئت دولت و مجلس شورای اسلامی باشید و حقوق فرهنگیان را فریاد بزنید.
از اینکه این فرصت را به من دادید متشکرم