ﺁﻣﺪﯼ ...ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺍﯼ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
ﺁﻣﺪﯼ ...ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺍﯼ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
ﻣﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺐِ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﻓﺘﯽ ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﻧَﻔَﺴﻢ ﺭﺍ ﺑﻨﺪ ﺁﻭﺭﺩﯼ ﻭ ﺟﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺍﺳﻢ ﺗﻮ ﻧﯿﺎﻣﺪ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽِ ﯾﮏ ﺑﻮﺳﻪ ﺩﻫﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
ﺍﺯ ﮔُﻞِ ﭘﯿﺮﻫﻨﺖ، ﭼﻮﺏ ﻟﺒﺎﺳﯽ ﮔُﻞ ﺩﺍﺩ
ﺩﺭ ﺭﮒِ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻭﯾﺪﯼ ...ﻫﯿﺠﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
ﺷﻮﻕِ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﻥِ ﺑﻪ ﺗﻨﮓ ﺁﻣﺪﻩ،ﺁﻏﻮﺵِ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
ﺁﻥ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ،ﻫﻤﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
ﺗﻮ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺑﯽ ﭘﻨﺠﺮﻩ، "ﺻﺒﺢ " ﺁﻭﺭﺩﯼ
ﺭﻭﺷﻨﻢ ﮐﺮﺩﯼ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺍﻣﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
ﻣﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺐِ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﻓﺘﯽ ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﻧَﻔَﺴﻢ ﺭﺍ ﺑﻨﺪ ﺁﻭﺭﺩﯼ ﻭ ﺟﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺍﺳﻢ ﺗﻮ ﻧﯿﺎﻣﺪ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽِ ﯾﮏ ﺑﻮﺳﻪ ﺩﻫﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
ﺍﺯ ﮔُﻞِ ﭘﯿﺮﻫﻨﺖ، ﭼﻮﺏ ﻟﺒﺎﺳﯽ ﮔُﻞ ﺩﺍﺩ
ﺩﺭ ﺭﮒِ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻭﯾﺪﯼ ...ﻫﯿﺠﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
ﺷﻮﻕِ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﻥِ ﺑﻪ ﺗﻨﮓ ﺁﻣﺪﻩ،ﺁﻏﻮﺵِ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
ﺁﻥ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ،ﻫﻤﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
ﺗﻮ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺑﯽ ﭘﻨﺠﺮﻩ، "ﺻﺒﺢ " ﺁﻭﺭﺩﯼ
ﺭﻭﺷﻨﻢ ﮐﺮﺩﯼ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺍﻣﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ
- ۲.۰k
- ۱۳ بهمن ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط