کسی که تو رو باور کرده همون دوستت , وقتی اون از بین این

کسی که تو رو باور کرده همون دوستت , وقتی اون از بین این همه آدم تو رو باور کرده و به تو پناه آورده تو چه وظیفه ای در برابر باورش داری؟

باهاش همراه باشی یا اونو پس بزنی ؟

پس میزنی , چون او گریان دنبال زندگی و دنبال رهایی از گمشده ایه ولی تو مردی از الان مردی ...

وقتی پناه دوستمون میشیم سعی میکنیم بیشترین محبت رو در حقش بکنیم ...

و امن ترین پناهش باشیم وحتی در برابر گریه اش نگران تر از مادرش میشیم البته اولش فکر میکنیم این از دلسوزی ماست ولی بعد با یکم فاصله میفهمیم ما به اون نیاز داریم و این احساس امنیتی که در اون ایجاد میکنیم زیباترین حس رو به ما میده احساس قدرت میکنیم و احساس انسان بودن برای همین دلمون میخواد با هر چیزی که داریم اونو برای خودمون نگه داریم وهمه ی اون حس رو درون خودمون و در ذهنو خاطرمون جاودانه کنیم .

اونچه که باعث غرق شدن آدما میشه ، زیر آب رفتن نیست ... زیر آب موندنه !