وقتی باران می بارید p24

_ بله رئیس
بعد از رفتن سرگرد جئون دوربینی ک ب سلول ونوس وصل بود رو باز کردم
زانو هاشو تو بغلش گرفته بود و به دیوار زل زده بود
نمیدونم چند دیقه شده بود ک بهش خیره بودم ، با صدای تلفن چشمشو از مانیتور گرفتم
تلفن رو براشتم:
_ بله
صدای تیمسار تو گوشم پیچید:
_ امیدوارم اینبار تیرت ب سنگ نخورده باشه
گلومو صاف کردم و گفتم :
_ تونستیم یکی از اعضای اون باند رو دستگیر کنیم...مدتی هم هست داریم شکنجش میکنیم تا ازش حرف بکشیم
پوزخند زد:
_ باید فرد چموشی باشه ک زیر شکنجه های تو ب حرف نیومده
_ بله ما اعضای این باند رو دست کم گرفتیم
جمله بعدی تیمسار لرزه ب تنم انداخت :
_ اگه تونستم حتما یه سر میام اونجا...باید هرطور شده اطلاعاتی از باندشون بفهمیم حتی اگر شده خودم تیکه تیکش کنم تا ب حرف بیاد این کارو میکنم
بعد کمی مکث گفتم :
_ احتیاجی نیست شما تشریف بیارید خودم حلش میکنم ب من اعتماد دارید..غیر اینه؟؟
خنده بلندی کرد :
_ خودت ک میدونی تو جزو بهترین افراد ما هستی بهت اعتماد دارم اما خودم هم مشتاقم عضو باندشون رو ببینم ...مشخصاتشو برام بفرس
_ حتما قربان
_ گزارش پرونده های دیگه هم بفرس تا بدمشون دادسرا
و بدون جمله دیگه ای قطع کرد
ترسی ب دلم افتاد
تیمسار فرد خشن و در عین حال وظیفه شناس و انسان دوست بود
بعد از اینکه پدرم تو یکی از عملیات ها شهید شد اون جای پدرم رو برام گرفت
خوب یادمه اولین باری ک رفتم خاستگاری ونوس مادرم و تیمسار اونجا بودن
وقتی همديگه رو ببینن فاجعه ب وجود میاد
میترسم اون رحم و دلسوزی کمی ک هنگام شکنجه کردن ونوس داشتم رو تیمسار نداشته باشه و بدتر از من عذابش بده