سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت
<آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت
تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت
<جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت
سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع
<دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت
آشنایی نه غریب است که دلسوز من است
<چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت
خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد
<خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت
چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست
<همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت
ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم
<خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت
ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی
<که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت