خداى من!

خداى من!
كافيه! خوب فكر كنيم اگر تو را نداشته باشيم در لحظه هاى سخت زندگى به چه كسى پناه ببريم؟ و از چه كسى يارى بخواهيم؟...
اگر تو را نداشته باشيم چگونه روزهاى شادمان را از ته دل لبخند بزنيم؟
اگر تو را نداشته باشيم چگونه روزها را به شب برسانيم؟
چگونه بى هوايت نفس بكشيم؟
آخر مگر ميشود بى تو زندگى كرد؟
مگر ميشود بى تو لحظه ها را سپرى كرد؟
لحظه هاى بى تو پر از ترس، اضطراب، نگرانى و استرس است...
لحظه هاى با تو پر از اميد، عشق، آرامش، شادى و خوشبختى ست...

خدايا! واقعا نميشود بى تو زندگى كرد، چون ثانيه ها فقط با عطر زيباى حضور تو معنا پيدا مى كند...

#متن_نوشته_خاص