.

.
ﻗﻬﻮﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﯾﮏ ﻗﺎﺷﻖ ﺷﮑﺮ … ﺳﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﭘﯿﺶ ﺭﻭﯾﻢ ﻫﻢ ﺑﺰﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﻣﺎﺩﻡ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﻗﻬﻮﻩ ﯼ ﻗﺎﺟﺎﺭﯼ ﺍﻡ ﻫﻤﺮﻧﮓ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺷﺪﻩ ﺳﺖ
ﻣﯽ ﺷﻮﻡ ﻫﺮﺁﻥ ﺑﻪ ﻧﻮﺷﯿﺪﻥ ﻣﺼﻤّﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻭ ﺑﻨﺸﯿﻦ ﺭﻭﺑﺮﻭﯾﻢ،ﻭﻗﺖ ﻧﯿﺴﺖ
ﺣﺮﻑ ﻫﺎ ﺩﺍﺭﯾﻢ ، ﺻﺪﻫﺎ ﺭﺍﺯ ﻣﺒﻬﻢ، ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﺭﺍﺳﺘﺶ ﻣﻦ ﻣﺮﺩ ﺭﺅﯾﺎﯾﺖ ﻧﺒﻮﺩﻡ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﺎﺩﯼ ﺩﯾﺪﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ، ﻏﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﻣﺎ ﺩﻭ ﻣﺮﻍ ﻋﺸﻖ، ﺍﻣّﺎ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ
ﻣﺎ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻏﻢ ﺍﻧﮕﯿﺰﯾﻢ، ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﻋﻤﻖ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﻋﺮﺽ ِ ﻣﯿﺰ ِ ﺑﯿﻨﻤﺎﻥ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺕ ﺑﺎﺷﺪ ، ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﮐﻨﯽ
ﺯﺧﻢ ﻗﺪﺭﯼ ﺑﺮ ﺩﻟﺶ ﺑﮕﺬﺍﺭ، ﻣﺮﻫﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﺣﯿﻒ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺎﻋﺮﯼ ﺧﻮﺷﻨﺎﻡ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺣﻮّﺍ ﻣﻘﺼّﺮ ﺑﻮﺩ، ﺁﺩﻡ ﺑﯿﺸﺘﺮ
□
ﺳﻮﺧﺖ ﻧﺼﻒ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﻢ ﺩﺭ ﮔﻠﻮ … ﺍﻣّﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﺩ ﮔﻠﻮﯾﻢ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﯿﺸﺘﺮ

ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﯿﻦ ﻣﻠﮑﯿﺎﻥ