ﻗﻬﻮﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﻳﻚ ﻗﺎﺷﻖ ﺷﻜﺮ ... ﺳﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ!

ﻗﻬﻮﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﻳﻚ ﻗﺎﺷﻖ ﺷﻜﺮ ... ﺳﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ!
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻳـــــﻢ ﻫــــﻢ ﺑﺰﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﻣــــﺎﺩﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﻬﻮﻩ ﯼ ﻗﺎﺟﺎﺭﯼ ﺍﻡ ﻫﻤﺮﻧﮓ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺷﺪﻩ ﺳﺖ
ﻣــﯽ ﺷﻮﻡ ﻫـــﺮﺁﻥ ﺑـــﻪ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﻣﺼﻤــــﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻭ ﺑﻨﺸﻴﻦ ﺭﻭﺑﺮﻭﻳﻢ،ﻭﻗﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﺣﺮﻑ ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻳــــﻢ ، ﺻﺪﻫﺎ ﺭﺍﺯ ﻣﺒﻬــــﻢ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
...ﺭﺍﺳﺘﺶ ﻣﻦ ﻣﺮﺩ ﺭﻭﻳﺎﻳﺖ ﻧﺒﻮﺩﻡ ﻫﻴـــﭻ ﻭﻗﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﺎﺩﯼ ﺩﻳﺪﯼ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻏﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎ ﺩﻭ ﻣﺮﻍ ﻋﺸﻖ، ﺍﻣﺎ ﺗﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ
ﻣﺎ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻏﻢ ﺍﻧﮕﻴﺰﻳﻢ، ﺑﺎ ﻫــــﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻤﻖ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ ﻛﻤﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺣﺲ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ
ﻋــــﺮﺽ ﻣﻴــــﺰ ﺑﻴﻨــــﻤﺎﻥ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻛـــــﻢ ﻛـــــﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺕ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﺴﯽ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻛﻨﯽ
ﺯﺧـــــﻢ ﻗﺪﺭﯼ ﺑﺮ ﺩﻟﺶ ﺑﮕﺬﺍﺭ، ﻣﺮﻫـــــﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﻴﻒ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺎﻋﺮﯼ ﺧﻮﺷﻨﺎﻡ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺣـــــﻮﺍ ﻣﻘــﺼﺮ ﺑــــــــــﻮﺩ، ﺁﺩﻡ ﺑﻴﺸﺘــﺮ
*
ﺳﻮﺧﺖ ﻧﺼــﻒ ﺣﺮﻓﻬﺎﻳـــﻢ ﺩﺭ ﮔﻠــﻮ... ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﺩ ﮔﻠﻮﻳﻢ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ

محمد حسین ملکیان