فرهنگ تجمل گرایی در کیف های مدرسه!

فرهنگ تجمل گرایی در کیف های مدرسه!
به نظر شما ریشه تجمل گرایی ایرانی ها در چیست؟
نظر شما مخاطبان شفاف در این خصوص چیست؟ به نظر شما چرا کودکان لوازم التحریر گران می خواهند؟ آیا تربیت والدین می تواند کودکان را به قناعت تشویق کند؟ دولت چه نقشی در نهادینه شدن فرهنگ تجمل گرایی در کشور دارد ؟ آیا می توان کودکان را در مدرسه نسبت به سایر همسالان خود محدود کرد؟ ازتجربه های خود در این خصوص برای ما بنویسید و از دادن نظرات توهین امیز بپرهیزید...
سرویس اقتصاد شفاف: این روزها به نظر می رسد تجمل گرایی ، فخر فروشی و چشم و هم چشمی کاملا در خانواده های ایرانی نهادینه است و تجمل گرایی به مدرسه و کیف و کفش لباس کودکان نیز راه یافته است.

نگاهی به بازار لوازم التحریر و انواع برندهای گران در بازار مصداق بارزی است از راه یافتن تجمل به کیف دانش آموزان.

انواع و اقسام دفتر های آنچنانی و مجلسی!، خودکارها و مدادهای برند با قیمت های نجومی ، جامدادی های مارکدار و کوله پشتی هایی که پایین ترین قیمت آنها 100 هزار تومان است همه و همه نشان از تجمل گرایی دارد که از همان بدو کودکی در روح و روان کودکان تزریق می شود.

این در حالی است که کودکان امروز آنقدر آگاهی و اطلاعات در گروه همسالان خود دارند که راضی به خردیدن فلان دفتر از فلان برند ایرانی نشوند و فلان خودکار را نخواهند و بسیاری از خانواده ها هم در خصوص این مسائل چاره ای جز زدن از کالاهای ضروری و بر آورده کردن خواسته های کودکان خود ندارند.



در این میان نکته اینجاست که گاه تفاوت لوازم مدرسه بچه ها در مدارس انقدر محسوس است که به خوبی می توان اختلاف طبقاتی را در مدارس مشاهده کرد و همین امر باعث می شود دانش اموزانی که توانایی مالی کمتری دارند در معرض تمسخر قرار گیرند یا از گروه همسالان خود جدا شوند و دچار سرخوردگی و عدم تمایل به مدرسه رفتن شوند.

به این ترتیب است که از همان روزهای کودکی و در اولین تجربه های زندگی اجتماعی، تجمل گرایی و گران خریدن برای کودکان ارزش می شود و مسلما این مساله خود را در روزهای نوجوانی، جوانی و در زندگی مشترک به خوبی نمایان خواهد کرد.

دخترانی که طلب عروسی های انچنانی و مهریه بالا می کنند و پسرانی که جهیزیه های آنچنانی و پول پدر دختر را می خواهند ، نمونه های خوبی برای این شیوه نهادینه شده در کشور هستند که با روح اسلامی-ایرانی فرهنگ کشور به طور جدی در تعارض است.