دوست داشتنِ خدا که شرایط ندارد!

دوست داشتنِ خدا که شرایط ندارد!
چه کسی گفته که خدا فقط خدایِ کسانیست که نمازشان اول وقت است و خمس و زکاتشان سر موقع؟!

من خدایی در خلوتِ شبانه ام دارم که خدای تمام آدم هاییست که باورش دارند و حتی... خدای کسانی که باورش ندارند... آن قدر مهربان است که هربار با او حرف میزنم، حالم را خوبِ خوب میکند... من حتی عطر حضورِ خالصانه اش را هر روز کنار خودم حس میکنم... من از آن آدم های خوبی که شما میگویید نیستم...

گاهی نمازم قضا میشود... گاهی روزه هایم را نمیگیرم... من حتی به موسیقی علاقه ی زیادی دارم و احساس میکنم خدا هم با این علاقه ای که حالم راخوب میکند هیچ مشکلی ندارد... من زیاد اهل مسجد و اجتماعات مذهبی هم نیستم...
اما...

به خاطر ندارم دلی شکسته باشم... اگر ناخواسته کسی را برنجانم... شبها خوابم نمیبرد تا از دلش در بیاورم... حق کسی را نخورده و نمیخورم... با همه مهربانم... از غرور و خود بزرگ بینی بیزارم... من عاشقِ خدا هستم و این هیچ شرایطی نمیخواهد...

پشتِ من به خدایی گرم است که ثانیه ای به حال خود رهایم نمیکند... این از مرامِ خداییِ اوست... عاشقش که باشی، شبیهِ پدری مهربان و دلسوز... هوایِ بی کسی ات را دارد...

حواستان باشد... خدا عاشقانِ زیادی دارد... اما هیچ کس نمیداند که خدا عاشقِ کدامشان است... لطفاً در قضاوت کردنتان کمی درنگ کنید... شاید کسی که امروز دلش را طبق ملاکهایِ خودتان و به نامِ آیینِ الهی شکستید... محبوبِ بی ریایِ خدا باشد... کسی چه میداند...؟