اردلان­ها با این­که از دوره مغول تا دوره کریم خان زند اما

اردلان­ها با این­که از دوره مغول تا دوره کریم خان زند امارت نشینی اکثر منطقه غرب ایران را در اختیار داشتند ، از ورود به رقابت بر سر کسب قدرت سیاسی پس از این زمان اکراه نمودند . محققان یکی از دلایل مهم این موضوع را ساختار اجتماعی کردستان دانسته­اند . ساختار اجتماعی کردستان مبتنی بر تنوع ایلات و عشایر با رویکرد آنان  براعمال نفوذ بر مناطق تحت نفوذ خود بوده است.این تنوع نه به دلیل اختلافات زبانی و یا مذهبی بوده است بلکه باید این مسئله را در جریان تحولات تاریخی کردستان تحلیل و بررسی کرد. شکل گیری ایل­های متعدد در تاریخ کردستان تا قبل از قرن نوزده ناشی از یک ضرورت تاریخی و اجتماعی و سیاسی بوده است . ( ابریشمی ، 1385 : 29) چرا که به­دلیل عدم پیدایش اتحادیه متشکل از ایلات و عشایر و ناتوانی قدرت امارات کردی برای متحد کردن آ­ن­ها به­دلیل ساختارهای جغرافیایی و نا امنی در طول تاریخ و عدم توانایی نظارت امارات بر عشایر ، کردها به­صورت گروه­های همبسته متنوع در مناطق مختلف درآمدند. به­طوری­که گروه­های قومی  کوچنده و نیمه یکجا نشین و حتی ترک کردن جریان کوچ و ساکن شدن در منطقه ای خاص با حفظ آداب و رسوم عشیرتی در مناطق خاص و التقاط افراد برون ایلی با آن­ها به­دلیل نا امنی ، ویژگی کلی جامعه کردستان تا قرن 19 بوده است. گفته شده که در دوره اوایل قاجاریه در کردستان 60 ایل وجود داشته است.(نیکیتین ، 1363 : 346) در شکل گیری این تنوع قومی و عشیره ای عوامل چون ساختارهای جغرافیایی کردستان در امتداد کوه­های سخت­گذر، نبود راه­های ارتباطی، نبود رودخانه­های قابل کشتی­رانی ، شکل نگرفتن اجتماعات بزرگ شهر نشینی و وجود نوعی اقتصاد خودکفای روستایی مؤثر بود که نوعی انزوای اجتماعی و تعلق خاطر به منطقه ای خاص در سطح محدود را شکل می­داد