گفت به اصغـــــر شله اکبــر لشه:

گفت به اصغـــــر شله اکبــر لشه:
روز مگس مي گزدم شب پشـــه!
اين حشــــرات آفت خواب مننــــد
وز پي آزار و عذا مننــــــــــد
بس مگس و پشّـــه ستمکاره اند
آفت جــــــــــــان من بيچـــــاره اند
گشتـــه مگس زيب بر و دوش من
برده پشه از ســــــر من هوش من
روز من ازدست مگس گشته شب
شب ز پشــــــه آمده جانم به لب
نيست مرا خواب وخوراک اي خدا
پشّـــه مرا ساخت هلاک اي خدا
کاش مـــن از زمره ي اعيان بُدم
موسم گرمـــــــــا به شميران بُدم
پشّه نمي زد من بيچـــــــــــاره را
طعنـــــــــــــه زنان عقرب جرّاره را
تا به سحـــــــــــر مانع خوابم نبود
باعث اين حــــــــــــــــال خرابم نبود
مسکن مــن قلهک وتجريش بود
ثروت مــن از همـــــه کس بيش بود
اين سخن اصغر شله را کوک کرد
رو به ســـــوي آن لش مفلوک کرد

گفت : مزن لاف وگزاف اينهمـــه
از بر مـــــــــــــن خيز وملاف اينهمــه
گر نکشيدي چپق چرس و بنگ
از چه زني اينهمــــــــــه حرف جفنگ
آه و فغان بس بکن اي نرّه غول!
رو بچران غــــــــــاز نداري چو پول...
( طنزهای ...سعید)