عمر زاهد همه طی شد به تمنای بهشت

عمر زاهد همه طی شد به تمنای بهشت
او ندانست که در ترکِ تمناست ، بهشت

این چه حرفیست که در عالمِ بالاست بهشت
هر کجا وقت خوش افتاد ، همانجاست بهشت

دوزخ از تیرگی بخت درون من و توست
دل اگر تیره نباشد همه دنیاست ، بهشت


صائب تبریزی