ملتی که سنگر را خالی نکرد

ملتی که سنگر را خالی نکرد

بسم الله الرحمن الرحیم

دویست شب گذشت.
دویست شب از آن روزی که خیابان‌های ایران، یک‌باره از نفسِ ملتی پر شد که تصمیم گرفته بود نرود.

بعضی خیال می‌کردند چند شب است. چند هفته، حداکثر چند ماه.
اما دویست شب شد.
و هنوز آن ایستادگی، آن نور، آن شور، در رگ‌های خیابان جریان دارد.

دویست شب، فقط یک عدد نیست.
یک مقاومت است.
یک تاریخ است.
یک معجزه است.

چرا خیابان؟

خیابان، فقط یک معبر نیست.
در این دویست شب، خیابان به یک میدان تبدیل شد.
میدانی که در آن، ملت ایران، در برابر تمام فشارهای دشمن ایستاد.

دشمن با تحریم، با ترور، با جنگ رسانه‌ای، با شایعه، با تطمیع، با تهدید، تلاش کرد این ملت را از خیابان بیرون کند.
اما نتوانست.

چون دشمن یک چیز را نمی‌فهمید:
این مردم، برای «منافع» به خیابان نیامده بودند.
برای «پول» نیامده بودند.
برای «سیاست» نیامده بودند.
برای «تکلیف» آمده بودند.

و تکلیف را نمی‌شود با تحریم، با ترس، با تطمیع، از سرِ کسی برداشت.

چه اتفاقی افتاد؟

دویست شب پیش، هیچ‌کس نمی‌دانست این حرکت چه سرنوشتی خواهد داشت.
بعضی گفتند: «چند شب است و تمام می‌شود.»
بعضی گفتند: «مردم خسته می‌شوند.»
بعضی گفتند: «این حرکت، سازمان‌دهی ندارد؛ دوام نمی‌آورد.»

اما دویست شب گذشت.
و این حرکت، نه تنها تمام نشد، که هر شب، عمیق‌تر، گسترده‌تر، و آگاهانه‌تر شد.

خیابان‌ها، به مدرسه‌ای تبدیل شدند برای نسل جدید.
نسلی که در این دویست شب، یاد گرفت چگونه در برابر زور بایستد، چگونه با هم متحد بماند، چگونه زیر باران و آفتاب خم نشود، و چگونه برای «تکلیف»، از «راحتی» بگذرد.

دشمن چه دید؟

دشمن، در این دویست شب، چیزهایی دید که هرگز فراموش نخواهد کرد.
دید که این ملت، با خالی بودن جیب هم می‌ایستد.
دید که این ملت، با تحریم هم می‌ماند.
دید که این ملت، با تهدید هم نمی‌لرزد.
دید که این ملت، وقتی پای «تکلیف» و «ولایت» باشد، از هیچ چیز نمی‌ترسد.

و این، برای دشمن، یک کابوس است.
کابوسی که در آن، همه محاسباتش، همه سرمایه‌گذاری‌هایش، همه تحریم‌ها و تهدیدهایش، در برابر یک «ملت مصمم»، بی‌اثر می‌شود.

راز ماندگاری این دویست شب

راز این ماندگاری، در چند چیز است:

اول: تکلیف‌محوری
این مردم، برای «تکلیف» آمده‌اند. و تکلیف، با خستگی، با فشار، با تحریم، از بین نمی‌رود.

دوم: ولایت‌محوری
این مردم، پشت سر رهبری ایستاده‌اند که در سخت‌ترین شرایط، زمام امور را به دست گرفته و راه را نشان داده است.

سوم: حسینی‌بودن
این حرکت، یک حرکت حسینی است. و امام حسین (ع)، فقط ۷۲ یار داشت که برای «تکلیف» تا پای جان ایستادند. اما این ۷۲ نفر، تاریخ را تغییر دادند.

چهارم: وحدت
این مردم، از هر قشر، از هر قوم، از هر جناح. اما در خیابان، همه یکی هستند.
همه یک صدا، یک هدف، یک راه.

دویست شب، یک آینه

دویست شب خیابان، یک آینه است.
آینه‌ای که در آن، چهره واقعی این ملت را می‌بینیم.
چهره‌ای که در آن، «ترس» جایی ندارد.
چهره‌ای که در آن، «خستگی» معنایی ندارد.
چهره‌ای که در آن، «تسلیم» واژه‌ای بیگانه است.

و این آینه، به ما نشان می‌دهد که:
ما، ملتِ ایستادگی هستیم.
ما، ملتِ تکلیف هستیم.
ما، ملتِ حسین (ع) هستیم.
و ما، تا تحقق وعده الهی، از پا نمی‌نشینیم.

نتیجه: این راه، ادامه دارد

دویست شب گذشت. اما این، پایان راه نیست.
این، تازه شروع است.
شروعی برای یک حرکت بزرگ‌تر.
حرکتی که در آن، این ملت، نه فقط خیابان‌های ایران، که «مسیرهای ظهور» را نیز فتح خواهد کرد.

دویست شب، یک «تمرین» بود.
تمرینی برای آن روز بزرگ.
و آن روز، نزدیک است.

اللهم عجل لولیک الفرج

امین طالبی ورنوسفادرانی

🕌 قرارگاه بصیرت «خَسف»
وعده‌گاه باطل با نابودی، و حق با پیروزی
📌 https://eitaa.com/Khasf_Bayda

#خسف #دویست_شب_ایستادگی #خیابان_های_ایران #جبهه_مقاومت #ولایت_فقیه #قرارگاه_بصیرت #ظهور_نزدیک_است