بعضی روزها را آدم نمیفهمد...
بعضی روزها را آدم نمیفهمد...
بعضی روزهای زندگی قابل درک نیست...
بیدار میشوی، بغض داری...
تمام راه تا بیمارستان را گریه کردم.
" این المهدی" حاج مهدی رسولی را پلی کرده بودم...
توی ذهنم مرور میشد ماجرای سوگند... حالم از اینهمه جهل و نادانی بهم میخورد... چقدر جهل باید تاوان بدهد؟ جان انسان ها مگر چقدر بی بهاست؟
بعد جهل روی جهل...
حماقت را با تحلیل های احمقانه مطرح کردن آب در آسیاب جهل ریختن است...
توی ذهنم مرور میشود امتحان عملی روش سخنرانی را...
آنجا که در گریز آخر سخنرانی گفتم اگر نوک پیکان نیزه ای که سینه حسین(ع) را شکافت زور و زر و تزویر بدانیم، چوب بلند إن نیزه جهل جماعت بود...
احساس ناتوانی میکنم...
زیر لب با حاج مهدی رسولی میخوانم این المهدی و اشک خیابان را مقابلم تار میکند...
زمان استراحت بین دو شیفت است... فیلم سینمایی احمد را شروع میکنم...
خیلی نمیتوانم ببینم... بیشتر میشنوم...
و چقدر خوب که نمیتوانم ببینم...
چقدر خوب که نشد در سینما ببینمش...
من دق میکردم...
با تک تک سکانس هایش میتوانستم بمیرم...
بی اختیار یاد حاجی زاده می افتم... و یاد تمام آنها که در سخت ترین و تاریک ترین شبهایی که بر سر ایران آمد محکم ایستادند و مظلوم رفتند...
شاید هرکس باید یکبار احمد را ببیند تا شاید بفهمد تحلیل های از سر دل سیری در درست و غلط عملکرد آنها که در متن حادثه اند در مودبانه ترین حالت ممکن باد هواست...
بعضی روزهای زندگی قابل درک نیست...
بیدار میشوی، بغض داری...
تمام راه تا بیمارستان را گریه کردم.
" این المهدی" حاج مهدی رسولی را پلی کرده بودم...
توی ذهنم مرور میشد ماجرای سوگند... حالم از اینهمه جهل و نادانی بهم میخورد... چقدر جهل باید تاوان بدهد؟ جان انسان ها مگر چقدر بی بهاست؟
بعد جهل روی جهل...
حماقت را با تحلیل های احمقانه مطرح کردن آب در آسیاب جهل ریختن است...
توی ذهنم مرور میشود امتحان عملی روش سخنرانی را...
آنجا که در گریز آخر سخنرانی گفتم اگر نوک پیکان نیزه ای که سینه حسین(ع) را شکافت زور و زر و تزویر بدانیم، چوب بلند إن نیزه جهل جماعت بود...
احساس ناتوانی میکنم...
زیر لب با حاج مهدی رسولی میخوانم این المهدی و اشک خیابان را مقابلم تار میکند...
زمان استراحت بین دو شیفت است... فیلم سینمایی احمد را شروع میکنم...
خیلی نمیتوانم ببینم... بیشتر میشنوم...
و چقدر خوب که نمیتوانم ببینم...
چقدر خوب که نشد در سینما ببینمش...
من دق میکردم...
با تک تک سکانس هایش میتوانستم بمیرم...
بی اختیار یاد حاجی زاده می افتم... و یاد تمام آنها که در سخت ترین و تاریک ترین شبهایی که بر سر ایران آمد محکم ایستادند و مظلوم رفتند...
شاید هرکس باید یکبار احمد را ببیند تا شاید بفهمد تحلیل های از سر دل سیری در درست و غلط عملکرد آنها که در متن حادثه اند در مودبانه ترین حالت ممکن باد هواست...
- ۸۷
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط