ﻣﻦ ﻋﻘﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﯾﮏ ﻣﺎﺭ

ﻣﻦ ﻋﻘﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﯾﮏ ﻣﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﺁﺯﺍﺭﻡ ﺩﺍﺩ
ﺑﺎﻝ ﺑﮕﺸﻮﺩﻡ ﻭ ﺳﻤﺘﺶ ﺭﻓﺘﻢ
ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻨﺶ ﮐﻨﺪﻡ
ﺑﻪ ﻫﻮﺍ ﺁﻭﺭﺩﻡ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﺵ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺐ ﭼﺸﻤﺶ ، ﺳﺨﺖ
ﺟﺎﺩﻭﯾﻢ ﮐﺮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﮎ ﯾﮏ ﻗﻠﻪ ، ﺁﺷﯿﺎﻧﺶ ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻝ
ﺭﺣﻤﯽ ، ﭼﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﺯﻡ ﺁﻭﺭﺩ
ﻋﺸﻖ ، ﺟﺎﺩﻭﯾﻢ ﮐﺮﺩ
ﺯﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺭﯾﺨﺖ
ﺍﺯ ﻧﻮﮎ ﻗﻠﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻣﺪ ﯾﺎﺩﻡ ، ﻣﻦ ﻋﻘﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺮ ﻓﺮﺍﺯِ ﻳﮏ
ﮐﻮﻩ
ﺁﺷﻴﺎﻥِ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺩﺍﺩﻡ ...