مان

ﭼﻨﺎﻥ ﺩﻝ ﮐﻨﺪﻡ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ ﮐﻪ ﺷﮑﻠﻢ ﺷﮑﻞ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ
ﺑﺒﯿﻦ ﻣﺮﮒ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻣﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻦ
ﺩﺭﻭﻏﯿﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﺯ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﻣﺮﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﺎﺷﺎ ﮐﻦ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺍﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮﯾﺪ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﻣﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﺰﺍﻧﻨﺪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﮕﺬﺭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻘﻂ ﺍﺳﻤﯽ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﻫﺴﺘﻢ
ﺩﻟﻢ ﭼﻮﻥ ﺩﻓﺘﺮﻡ ﺧﺎﻟﯽ ﻗﻠﻢ ﺧﺸﮑﯿﺪﻩ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻢ
ﮔﺮﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻡ ، ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻡ
ﺑﻪ ﺟﺰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﭼﻪ ﺭﺍﻫﯽ ﭘﯿﺶ ﺭﻭ ﺩﺍﺭﻡ
ﺭﻓﯿﻘﺎﻥ ﯾﮏ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺭﻓﺘﻨﺪ ، ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺩ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ ، ﮔمانﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﻫﻤﺪﺭﺩﻧﺪ
ﺷﮕﻔﺘﺎ ﺍﺯ ﻋﺰﯾﺰﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺁﻭﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺍﻭﺝ ﻭﯾﺮﺍﻧﯽ ﭘﻞ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮔﺮﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻡ ، ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻡ
ﺑﻪ ﺟﺰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﭼﻪ ﺭﺍﻫﯽ ﭘﯿﺶ ﺭﻭ ﺩﺍﺭﻡ
ﺭﻓﯿﻘﺎﻥ ﯾﮏ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺭﻓﺘﻨﺪ ، ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺩ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ گمان ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﻫﻤﺪﺭﺩﻧﺪ.....