بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت چهارم :
آخرت :
پس علم باید جهت‌دار و هدفدار باشد و فایده داشته باشد، و فایده نیز آن است که آثارش تا قیامت نیز داوم و بقا داشته باشد. و - کَلّ شَیء هالِک الاّ وَجهه، همه چیز فانی است جز او و هر چیزی که بفرمان او و برای تقرب به او باشد، باقی می‌ ماند.
با این نگاه، هر علمی که در این راستا باشد، نافع است. خواه ریاضیات و فیزیک و شیمی باشد، خواه معارف و علوم قرآن و اسلامی.
منتهی باید دقت کنیم که در آخرت سؤال نمی شود که از قضایای فیثاغورثی یا انیشتاینی، یا حکمت یونان، ملاصدرا و بوعلی سینا، یا علوم هوا - فضا و ...، چه دانستی؟ بلکه سؤال می‌شود: آن چه آموختی را برای چه آموختی؟ هدفت چه بود و به چه کار بستی؟ آیا آن چه آموختی، خواه ریاضیات محض باشد یا خیاطی با چرخ ریسندگی قدیمی مثل حکایت آن پیرزن در زمان رسول اکرم صلوات الله علیه و آله، یا تفسیر کلام الله - قرآن مجید، گامی سبب خداشناسی، معادشناسی، ایمان، تقوای بیشتر و ذخیره‌ آخرتت شد، یا حتی اگر قرآن و تفسیر آموختی، سبب دوری و خسران بیشترت گردید؟! آیا با این علمی که آموختی، به خلق خدا و برای خدا، خدمتی کردی، یا همه مصرف نفس‌ات شد؟!(پایان)