بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
پس، هر کس این صفات را نداشت، مصداق مؤمن نیست. کسی که به نماز اهمیت نداد، اهل زنا بود و بیعتش به ویژه عهد با خدا و رسول خدا را نقض کرد، و یا عهد و پیمانش را وفا نکرد، مؤمن و مصداق آیه نمی باشد. هر چند دیگران او را صحابه یا حتی امیرالمؤمنین بنامند.
ب) - خداوند متعال مالک یوم الدین است و نه ما؛ لذا چنین نیست که هر کس را ما دوست داشته باشیم، اهل ایمان و اهل بهشت باشد. بلکه هر کس را او لایق بداند، اهل بهشت میشود و البته این لیاقت و اهلیت را در هالهای از ابهام قرار نداده تا هر کسی به زعم خود تعریفی کند و صفات آنان را در آیات بسیار متذکر شده است.
صحابه : یک عده برای این که خود را در قالب آن چه نیستند جا بزنند، معنا و مفهوم واژه را تغییر میدهند. دموکراسی را طوری تعریف میکنند که فقط دیکتاتوری خودشان را شامل میگردد، مبارزه با تروریسم را به گونهای تعریف و عمل میکنند که توجیه عملیات تروریستی خودشان میشود، حقوق بشر را به گونهای تدوین و سپس تفسیر میکنند، که ابزار عملکرد ناحق خودشان باشد.
واژگانی چون: مؤمن، مسلمان، شیعه، سنّی، صحابه و غیره نیز از این ترفند مصون نمانده است. آمدند نزد پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله اظهار ایمان کردند، سریع آیه آمد که به آنها بگو: نگویند ایمان آوردیم، بلکه بگویند اسلام آوردیم، چون هنوز ایمان به قلب آنها وارد نشده است.
حال یک عده گفتند: صحابه، یعنی هر کس که معاصر ایشان بوده و با ایشان صحبت کرده است، و زوری آنها را کردند داخل بهشت؟! خواه امیرالمؤمنین علی علیه السلام باشد و یا معاویه. امام حسن و امام حسین علیهماالسلام باشند، یا سلمان و ابوذر، یا ابوبکر و عمر، یا طلحه و زبیر و یا هر شخص دیگری.
خب، این از همان تعاریفی من در آوردی است که نه با وحی سازگاری دارد و نه با عقل. ابوجهل و ابولهب و ابوسفیان و جاهلها و ظالمهای بسیاری معاصر ایشان بودند و با ایشان صحبت کردهاند، آیا همه مصداق صحابه و اصحاب هستند و جای همه بهشت است و جوار قرب الهی و رسولالله (ص) است؟
ج) -پس، روی اسمها تکیه نکنیم که موجب بروز تعصبات و دسته کشیها و تشدید اختلافات شود، بلکه توجه ما در رسم ها باشد. از امیرالمؤمنین علیهالسلام پرسیدند: طلحه و زبیر نیز ادعای حقانیت دارند، حال شما بر حق هستید یا آنها و ما از کجا تشخیص دهیم؟ ایشان نفرمودند: من یا آنها، بلکه فرمودند:شما اول حق را بشناسید، بعد اهلش را خواهید شناخت. ندیدی یک عده بیکار و بیعار، سبیلی دراز میکنند، کشکول و تبرزین سمبلیک روی دوش میاندازند، ابایی می پوشند (ادامه دارد...)
پاسخ قسمت دوم :
پس، هر کس این صفات را نداشت، مصداق مؤمن نیست. کسی که به نماز اهمیت نداد، اهل زنا بود و بیعتش به ویژه عهد با خدا و رسول خدا را نقض کرد، و یا عهد و پیمانش را وفا نکرد، مؤمن و مصداق آیه نمی باشد. هر چند دیگران او را صحابه یا حتی امیرالمؤمنین بنامند.
ب) - خداوند متعال مالک یوم الدین است و نه ما؛ لذا چنین نیست که هر کس را ما دوست داشته باشیم، اهل ایمان و اهل بهشت باشد. بلکه هر کس را او لایق بداند، اهل بهشت میشود و البته این لیاقت و اهلیت را در هالهای از ابهام قرار نداده تا هر کسی به زعم خود تعریفی کند و صفات آنان را در آیات بسیار متذکر شده است.
صحابه : یک عده برای این که خود را در قالب آن چه نیستند جا بزنند، معنا و مفهوم واژه را تغییر میدهند. دموکراسی را طوری تعریف میکنند که فقط دیکتاتوری خودشان را شامل میگردد، مبارزه با تروریسم را به گونهای تعریف و عمل میکنند که توجیه عملیات تروریستی خودشان میشود، حقوق بشر را به گونهای تدوین و سپس تفسیر میکنند، که ابزار عملکرد ناحق خودشان باشد.
واژگانی چون: مؤمن، مسلمان، شیعه، سنّی، صحابه و غیره نیز از این ترفند مصون نمانده است. آمدند نزد پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله اظهار ایمان کردند، سریع آیه آمد که به آنها بگو: نگویند ایمان آوردیم، بلکه بگویند اسلام آوردیم، چون هنوز ایمان به قلب آنها وارد نشده است.
حال یک عده گفتند: صحابه، یعنی هر کس که معاصر ایشان بوده و با ایشان صحبت کرده است، و زوری آنها را کردند داخل بهشت؟! خواه امیرالمؤمنین علی علیه السلام باشد و یا معاویه. امام حسن و امام حسین علیهماالسلام باشند، یا سلمان و ابوذر، یا ابوبکر و عمر، یا طلحه و زبیر و یا هر شخص دیگری.
خب، این از همان تعاریفی من در آوردی است که نه با وحی سازگاری دارد و نه با عقل. ابوجهل و ابولهب و ابوسفیان و جاهلها و ظالمهای بسیاری معاصر ایشان بودند و با ایشان صحبت کردهاند، آیا همه مصداق صحابه و اصحاب هستند و جای همه بهشت است و جوار قرب الهی و رسولالله (ص) است؟
ج) -پس، روی اسمها تکیه نکنیم که موجب بروز تعصبات و دسته کشیها و تشدید اختلافات شود، بلکه توجه ما در رسم ها باشد. از امیرالمؤمنین علیهالسلام پرسیدند: طلحه و زبیر نیز ادعای حقانیت دارند، حال شما بر حق هستید یا آنها و ما از کجا تشخیص دهیم؟ ایشان نفرمودند: من یا آنها، بلکه فرمودند:شما اول حق را بشناسید، بعد اهلش را خواهید شناخت. ندیدی یک عده بیکار و بیعار، سبیلی دراز میکنند، کشکول و تبرزین سمبلیک روی دوش میاندازند، ابایی می پوشند (ادامه دارد...)
- ۲۳۵
- ۲۱ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط