یه مطلب مهمی هست که اکثر ما مسلمان ها درست بهش عمل نمیکنی
یه مطلب مهمی هست که اکثر ما مسلمان ها درست بهش عمل نمیکنیم
لطفا این متن مطالعه بفرمایید بسیار اموزندست
بر خودم تکلیف دیدم که خدمتتون عرض کنم:
لزوم نداشتن بیدار کردن از خواب برای نماز صبح
امام هیچگاه برای نماز صبح کسی را بیدار نمی کردند. یعنی اگر ما خدمت ایشان می خوابیدیم، چه نماز شب و چه نماز صبح را چنان آرام می خواندند که ما اصلا بیدار نشویم. مگر اینکه کسی به ایشان می سپرد که برای نماز بیدارش کنند. همچنان که ما مکرر می سپردیم و ایشان ما را بیدار می کردند.
خوب به یاد دارم که آرام از خواب بر می خاستند و به نماز می ایستادند و سعی می کردند که هنگام وضو، صدای گامهایشان آرامش دیگران را بر هم نزند. غالبا دیگران را نه با کلام، که با عمل به ادای فرایض دعوت می کردند. همواره سعی داشتند کلام حق را با حلاوت و شیرینی و آرامش و ملاطفت قرین سازند. هرگز در این خصوص به عتاب متوسل نمی شدند و عبادت خدا و اجرای واجبات را در نظر دیگران را سنگین و طاقت فرسا جلوه گر نمی ساختند.
برنامه خانواده شوهر من این بود که برای نماز صبح، بچه را بیدار کنند. به همین دلیل، علی رغم اینکه من اعتقاد نداشتم، پس از آنکه دخترم مکلف شد، همسرم او را صبحها برای نماز بیدار می کردند و معتقد بود که بچه باید به بیدار شدن برای نماز صبح عادت کند. پس از مدتی ما به نجف نزد امام رفتیم. در آنجا من به امام گفتم: بروجردی لیلی را برای نماز صبح بیدار می کند.
امام فرمودند: از قول من به ایشان بگو خواب را بر بچه و چهره شیرین اسلام را به مذاق او تلخ نکن.
این کلام تاثیر عمیقی در روح من و دخترم بر جای گذاشت، به حدی که پس از آن دخترم سفارش می کرد که برای ادای نماز صبح، به موقع بیدارش کنم.
فاطمه طباطبایی
(ستوده، پا به پای آفتاب: گفته ها و ناگفته ها از زندگی امام خمینی (س)، 1380، ص. 178-199)
▪خط امام/ ۶
لطفا این متن مطالعه بفرمایید بسیار اموزندست
بر خودم تکلیف دیدم که خدمتتون عرض کنم:
لزوم نداشتن بیدار کردن از خواب برای نماز صبح
امام هیچگاه برای نماز صبح کسی را بیدار نمی کردند. یعنی اگر ما خدمت ایشان می خوابیدیم، چه نماز شب و چه نماز صبح را چنان آرام می خواندند که ما اصلا بیدار نشویم. مگر اینکه کسی به ایشان می سپرد که برای نماز بیدارش کنند. همچنان که ما مکرر می سپردیم و ایشان ما را بیدار می کردند.
خوب به یاد دارم که آرام از خواب بر می خاستند و به نماز می ایستادند و سعی می کردند که هنگام وضو، صدای گامهایشان آرامش دیگران را بر هم نزند. غالبا دیگران را نه با کلام، که با عمل به ادای فرایض دعوت می کردند. همواره سعی داشتند کلام حق را با حلاوت و شیرینی و آرامش و ملاطفت قرین سازند. هرگز در این خصوص به عتاب متوسل نمی شدند و عبادت خدا و اجرای واجبات را در نظر دیگران را سنگین و طاقت فرسا جلوه گر نمی ساختند.
برنامه خانواده شوهر من این بود که برای نماز صبح، بچه را بیدار کنند. به همین دلیل، علی رغم اینکه من اعتقاد نداشتم، پس از آنکه دخترم مکلف شد، همسرم او را صبحها برای نماز بیدار می کردند و معتقد بود که بچه باید به بیدار شدن برای نماز صبح عادت کند. پس از مدتی ما به نجف نزد امام رفتیم. در آنجا من به امام گفتم: بروجردی لیلی را برای نماز صبح بیدار می کند.
امام فرمودند: از قول من به ایشان بگو خواب را بر بچه و چهره شیرین اسلام را به مذاق او تلخ نکن.
این کلام تاثیر عمیقی در روح من و دخترم بر جای گذاشت، به حدی که پس از آن دخترم سفارش می کرد که برای ادای نماز صبح، به موقع بیدارش کنم.
فاطمه طباطبایی
(ستوده، پا به پای آفتاب: گفته ها و ناگفته ها از زندگی امام خمینی (س)، 1380، ص. 178-199)
▪خط امام/ ۶
- ۴.۰k
- ۱۴ دی ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط