شبانگاهان تاحریم فلک چون زبانه کشد سوز آوازم*شرر ریزد بی

شبانگاهان تاحریم فلک چون زبانه کشد سوز آوازم*شرر ریزد بی امان به دل ساکنان فلک ناله سازم*دل شیدا حلقه را شکند تابرآید و راه سفر گیرد*مگریکدم گرم وشعله فشان تابه بام جهان بال وپر گیرم*خوشا ای دل بال و پرزدنت شعله ور شدنت درشبانگاهی*به بزم غم دیگان تری چاره پرشرری شعله آهی*بیاساقی تابه دست طلب گیرم از کف تو جام پی در پی*به داد دل ای قرار دلم نوبهار دلم میرسی پس کی*چونان ابر نوبهارم من به دل شور گریه دارم من*می توانم یا نمانم من..