بسم رب المهدی

بسم رب المهدی

سلام

سالهای زیادی طی شد.
رنگها مات شدند و بی رنگی ها نیز.
نارفیقان رفتند و رفیقان نیز.
فریادها از سینه رها شدند و آه ها نیز.
خنجرها قلبها دریدند و محبت ها نیز.
نورها به سایه شتافتند و تیرگی ها نیز
سالهای زیادی طی شد.
از اولین اشکهای هبوط تا شور معراج.
از نخستین قابیل تا آخرین لعین...
دقائق به روشنی رنگ ایمان پذیرفتند و قلبها، باور به اسلام آوردند.
عدالت زنگ آغاز را در آخرین دین نواخت.
ترازوی عدالت پیشگان با وزنه ی علی تنظیم شد.
کوه، سر بر قانون فرود آورد و
جنگل قدرت پیشگی را بیرون راند.
زمین، قسط را بغل گرفت.
دریا موجی از علم بیرون ریخت.
جهان تعظیم کرد...
چشمها از خیره ماندن و دستها از فروماندن، فروماندند. دادها بر بیدادها کشیده شد و مظلوم جایی میان جهان پیدا کرد
سالهای زیادی طی شد.
قلب مهربانی هر دم دریده شد.
قرنها، دعای آمرزش طلبی بهترین مرد، در دل شب، شنیده نشد.
هرچند جانش را خدا در امان گذاشته بود،
گاهی اگر صدقه ی مۆمنی بدرقه ی راهش نبود، او نیز از رنج بیماری آه می کشید،
هر چند زندگی دشوار بود،
اما زندگی را با مقصدی عظیم طی می کرد.
هر چند نگاه های منتظر کم بودند و سهم خواه،
حتی لحظه ای، نگاه از چشمان هراسان برنداشت.
هر چند تیغ تیز گناه سد آمدنش شده بود،
حتی با پای خون آلود از جاده ی خار نیز فکر برگشتن نکرد.
ماند،
تا نام خدا،
بماند.
نور، سایه را تا دل شب عقب راند و
آرزوی نجات،
ذهنهای ترک خورده ی خشک را،
آب دیده کرد.
از دل وهم و ترس و تیرگی،
از میان خارزارهای انبوه و آواز کلاغ،
گل های ایمان روییدن گرفت.
هر گل برای بی آبرو کردن یک خارزار کافی بود...
سالهای زیادی طی شد.
اینک، وقت آن رسیده است،
که آوایی بخراشد سینه ی ستم را ،
و جاری کند آواز خدا را:
«انا المهدی...» .