نظم وانضباط بعنوان اساس عدالت

از کتاب دائرةالمعارف عرفانی جلد اول
(نظم و انضباط بعنوان اساس عدالت)
به زعم على (ع) عدالت عبارت است از هر چیزی را سر جای خودش قرار دادن. این تعریف از عدالت در نخستین مفهومش عین نظم و نزاکت و نظافت و آرام و قرار در زندگیست. مثلاً در خانه ای که برای پیدا کردن هر چیزی بایستی ساعتی جستجو نمود بدون شک روابط اهالی آن خانه نیز دچار اختلال و تشنج و چه بسا به زور و تهمت و ستم می انجامد. این قانون در کل جامعه کلان از هر حیث اقتصادی و قضایی و فرهنگی و شرعی نیز مصداق دارد.
در خانه ای که تفاوتی چندان بین آشپزخانه و اطاق خواب و توالت و میهمان خانه وجود ندارد و هر شی ای می‌تواند هر جائی قرار گیرد هیچیک از افراد آن خانه نیز دارای هویت و وظایف مشخص نیستند و آن خانه دچار سوء مدیریت و هرج و مرج و تجاوز و ستم است و در آن عدالت و تعادلی موجود نیست. یا مثلا در جامعه ای که هر کسی می‌توان هر کاره ای باشد و هیچکس سر جای خودش نیست نه قانونی اجرا می
شود و نه عدالتی وجود دارد.
ابتدایی ترین و اساسی ترین تمرین عدالت در خانه آغاز می‌شود و آن نظم و انضباط در اشیاء خانه و تقسيم كار واضح بين افراد می باشد. کسانی که در یک خانه بی نظم و کثیف و بی قانون زیست می کنند در جامعه نیز آدمهای ستمگر و ستم برند .هر شی ای باید کار خاص خودش را داشته باشد و هر فردی باید دارای وظیفه معین باشد این اساس عدالت است . لا ابالیگری اساس ستمگری است.
تألیف:«استاد علی اکبر خانجانی »