زندگی کلبه ی دنجیست که درنقشه ی خود

زندگی کلبه ی دنجیست که درنقشه ی خود
دوسه تاپنجره روبه خیابان دارد...گاه باخنده عجین است گهی باگریه
گاه خشک است وگهی شرشرباران دارد

زندگی مردبزرگیست که دربسترمرگ
به شفابخشی یک معجزه ایمان دارد

زندگی حالت بارانی چشمان تواست
که درآن قوس وقزح های فراوان دارد

زندگی آن گل سرخیست که تومی بویی
یک سرآغازقشنگیست
که پایان دارد.........زندگی کن

جان من، سخت نگیر
رونق عمرجهان، چندصباحی گذراست

قصه بودن ما
برگی ازدفترافسانه ای رازبقاست

دل اگرمی شکند...
گل اگرمی میرد...
واگرباغ به خودرنگ خزان می گیرد...
همه هشداربه توست؛

جان من، سخت نگیر
زندگی کوچ همین چلچله هاست....به همین زیبایی
به همین کوتاهی

زندگی را، زندگی بایدکرد.