فاصله که میگیری تازه می دانی دنیای واقعی ات زمین تا آسمان

فاصله که میگیری تازه می دانی دنیای واقعی ات زمین تا آسمان با دنیای مجازی فرق دارد.

می دانی که وقتی از پشت سیستم بلند می شوی و انگشتهایت از فشار دکمه ها آزاد میشود،ذهنت را هم باید آزادکنی.

آزاد از هرچه دیدی و شنیدی...

هرچه گفتی و گفتند...

آدمهای دنیای مجازی گاهی انقدر دلچسب میشوند که از واقعیّت خودت متنفّر میشوی.

از شخصیتهای دنیای خودت متنفر میشوی...

دلت میخواهد ساعتها پشت همان دیوار مجازی بنشینی و حرفهایی را بگویی که مدت هاست

دلت میخواست گوش شنوایی برایشان بیابی...

و حرفهایی را بشنوی که عمریست حسرت شنیدنش تو را مغموم کرده...

آری! اینست دنیایی که دلت می خواهد...

دنیایی هرگونه اعتقادی در آن موج میزند.اینهایش شبیه است به واقعیت تو...

و من مدتیست دلم تنگ همین دنیای مجازی شده است...مدتیست فاصله گرفته ام...

خودم هم نمیدانم آیا فرصتی دوباره پیداخواهم کرد تا به کلبه ی کوچکم سری بزنم؟

دلم میخواهد بدانم بعداز این مدت که به پروف کوچکم سرمیزنم کسی از دوستان سراغم را گرفته است؟

گمان نمیکنم رفیق!

بهتر است دنیای مجازی و آدمهایش را فقط و فقط مجازی بدانیم...حتی حرف هایی که زده میشود...