🚩 دلنوشته هادی حجازی فر در مورد حمله دشمن به ایران
🚩 دلنوشته هادی حجازی فر در مورد حمله دشمن به ایران
▫️هادی حجازی فر کارگردان و بازیگر سینما در مورد حمله دشمن آمریکایی-صهیونی به کشورمان نوشت:
من در وحشت چشم های معصوم کودکان میناب قفل شده ام. در نجات و بازماندگی حلمای کوچک تبریز و صد البته تنهایی ابدی و آوار آلودش ...یا آن کودک هفت ساله کرجی نجات یافته از انفجار که بی تاب و ترسیده است و سراغ مادرش را میگیرد و امدادگر چاره ای جزدروغ گفتن به او ندارد. من در ترس های ابدی کودکان ایران از این همه انفجار و بمب قفل شده ام. من در اندوه خیس و انتظار دریایی پدرها، مادرها، همسران و فرزندان دنا نشین های غریب و سفیدپوش قفل شده ام...
من به اندازه هزار سال در این چند روز اندوه تلنبار کرده ام ... مگر این همه بی رحمی و جنایت از این پلیدترین و فاسد ترین آدم های جزیره نشین! چیز عجیبی است؟
من پر از مرثیه ام برای تمام آن جان های پاک و شجاعی که برای دفاع از ذره ذره ایرانم تکه تکه شده اند ... این روزها "موقعیت مهدی" ، مجنون و خیبر را بسیار مرور میکنم . اندوه باکری در جزیره مجنون را ... آن تجسم بلامنازع تنها ماندن ولی تا آخر ایستادن ... من پر از گریه ام ... اما این همه پرچم که در اهتزاز حماسه اند فریاد میزنند که اکنون زمان سوگ نیست ...هر چند شاید خیلی ها " خسرو " باشند نه باکری! اما یقین دارم و به گواه تاریخ و به چشم می بینم باکری های پیر و جوان را که در هیاهوی آتش و خون، مردانه ؛ مومن و سلحشورانه ایستاده اند و برای اقامه یک نماز پیروزی دیگر در خرمشهرها بی تابند.
▫️هادی حجازی فر کارگردان و بازیگر سینما در مورد حمله دشمن آمریکایی-صهیونی به کشورمان نوشت:
من در وحشت چشم های معصوم کودکان میناب قفل شده ام. در نجات و بازماندگی حلمای کوچک تبریز و صد البته تنهایی ابدی و آوار آلودش ...یا آن کودک هفت ساله کرجی نجات یافته از انفجار که بی تاب و ترسیده است و سراغ مادرش را میگیرد و امدادگر چاره ای جزدروغ گفتن به او ندارد. من در ترس های ابدی کودکان ایران از این همه انفجار و بمب قفل شده ام. من در اندوه خیس و انتظار دریایی پدرها، مادرها، همسران و فرزندان دنا نشین های غریب و سفیدپوش قفل شده ام...
من به اندازه هزار سال در این چند روز اندوه تلنبار کرده ام ... مگر این همه بی رحمی و جنایت از این پلیدترین و فاسد ترین آدم های جزیره نشین! چیز عجیبی است؟
من پر از مرثیه ام برای تمام آن جان های پاک و شجاعی که برای دفاع از ذره ذره ایرانم تکه تکه شده اند ... این روزها "موقعیت مهدی" ، مجنون و خیبر را بسیار مرور میکنم . اندوه باکری در جزیره مجنون را ... آن تجسم بلامنازع تنها ماندن ولی تا آخر ایستادن ... من پر از گریه ام ... اما این همه پرچم که در اهتزاز حماسه اند فریاد میزنند که اکنون زمان سوگ نیست ...هر چند شاید خیلی ها " خسرو " باشند نه باکری! اما یقین دارم و به گواه تاریخ و به چشم می بینم باکری های پیر و جوان را که در هیاهوی آتش و خون، مردانه ؛ مومن و سلحشورانه ایستاده اند و برای اقامه یک نماز پیروزی دیگر در خرمشهرها بی تابند.
- ۲.۶k
- ۰۸ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط