همه ی مان می دانیم

همه ی مان می دانیم
زندگی بالا و پایین دارد
هم خوشی دارد و هم ناخوشی
اما گهگاهی از یادمان می رود
عشق
ماهیتش طراوت است و تازگی ...
اما نمی دانیم
هنرِ زندگیـو مراقب ِ را ... !!

که غرقِ این روزمرگی ها اگــر شویم ؛
غرق در این عادت ها ...
اگر از همین حالا
امیدی برایِ فرداهایمان
نـسازیم
همان بهتر که یک گوشه ای
گوشه ترین گوشه ای...
سرمان را
بگذاریم
و آرام و خیلی بی صدا
بمیریم ... !
هنرِ زندگی و مراقبه را نمی دانند
آنها که لعنتی می نامنش
زندگی را می گویم
آنها که کم می آورند
خودشان تلاشی برای
هنرنمایی نکرده اند
آنها که عشق را قصه ای بیش نمی نامند
خودشان بزرگترین
بازیچه ی دستِ روزگارند.

زندگی یعنی
ما ...
بــــاید هــر روز
که می آید
دلیلی برایِ خندیدن
کنارِ بغض های
گاهی ترکیده شده ی مان
داشته باشیم
بـــــاید !