با خود می اندیشیدم:

با خود می اندیشیدم:
 اگر آن موج باشی که پشتوانه دریا را دارد، عظیم ترین کشتی دنیا با همه تجهیزات پیشرفته و کارکنان کارکشته، در برابرت به زانو می افتد و نابود می گردد در حالی که اگر موجی باشی که از دریا دل بریده حتی اگر یک سونامی عظیم باشی، آن هنگام است که مرگ تو در ساحل فرا خواهد رسید.
دریا به پشتوانه و دل گرمی قطرات کوچکی تشکیل یافته است که هر یک کوچکترین و ضعیف ترین در دنیا هستند و این خیل عظیم قطره هاست که دست در دست یکدیگر دریا را ساخته اند.
و این تکرر ضربه های کم جان قطرات ضعیف است که دل سخت ترین سنگ ها را گشوده است.
و این تجمع سنگ ریزه های بی مقدار است که کوه ها را پشت در پشت هم سخت و محکم در جای خود استوار کرده است.
و این جمع سی مرغ رنج کشیده و پر همت است که پس از گذشتن از سختی ها سیمرغ افسانه را پرورانده است.
پس آن هنگام که تکه روح های دمیده در جان تک تک انسانها، که از یک جنس ، از یک نوع به هم می پیوندند قدرت رسیدن به روح بزرگ را در خود می یابند و لیاقت دریای بی کران شدن و کوه های سر به فلک کشیده شدن را پیدا می کنند و در این راه تک روی مانند همان قطره ی ناچیز و سنگ ریزه بی مقدار است که در هیاهوی زمانه در زیر پا له شده و محکوم به نابودی و فنا می گردد. (محمد امین رادی)