وقتی حواست به من هست،

وقتی حواست به من هست،
من حس می‌کنم، من می‌فهمم،
من ذوق می‌کنم.
وقتی حواست به من هست،
قلبم تندتر می‌زند، پیشانی و گونه‌هایم
با دست‌های نادیده‌ای نواخته می‌شوند بی‌اختیار و انگار مرا با لب‌های
هزار هزار فرشته می‌بوسی.
وقتی حواست به من هست،
همه چیز خوب‌تر پیش می‌رود،
جهان بر مدار مدارا می‌چرخد،
ماه، پر نور تر از همیشه می‌تابد و
خورشید زودتر طلوع می‌کند.
وقتی حواست به من هست،
وقتی به من فکر می‌کنی، وقتی نام مرا
به زبان می‌آوری؛ من از فرسنگ‌ها فاصله،
بی‌آنکه صدای تو را شنیده‌باشم و
دست‌های تو را گرفته‌باشم و در آغوش
تو باشم، حالم به یک‌باره خوب می‌شود.

من به حضور همزمان خودم با تو در این جهان
و به این‌که با تو زیر یک آسمان نفس می‌کشم
می‌بالم و همین که می‌شناسمت؛ همین که با تو خاطرات مشترکی دارم و سال‌های
زیادی‌ست که دوستت دارم؛
خودم را خوشبخت‌ترین آدم روی زمین احساس می‌کنم.
می‌دانی؟
تلاقیِ تو با جهان من،
مهم‌ترین اتفاقی بود که باید می‌افتاد.