⁉ پرسش امام حسین(ع) از حضرت محمد(ص) در باب زیارت
⁉ پرسش امام حسین(ع) از حضرت محمد(ص) در باب زیارت
در این باره امیرالمومنین علی (ع) فرموده اند: روزی پیامبر خدا (ص) مهمان ما بود. غذایی که در منزل داشتیم، مقداری شیر و خرما و اندکی هم کره بود. آنها را ام ایمن به رسم هدیه فرستاده بود. پس ظرفی از آن غذا را نزد حضرت آوردیم. حضرت پس از صرف آن، برخاستند و در گوشه ای از اتاق به نماز ایستادند و چند رکعت نماز گزاردند. در آخرین سجده نماز حضرت، صدای گریه به گوش رسید، دیدیم آن حضرت بشدت می‌گریند!
در بین ما کسی حاضر نبود که سبب گریستن را از ایشان بپرسد و این به سبب بزرگداشت و احترام فراوانی بود که برای آن حضرت قائل بودیم، تا اینکه فرزندم حسین برخاست و در دامان جدش نشست و گفت: ای پدر! لحظه ای که شما به منزل ما وارد شدید سرور و شادمانی در خود احساس کردیم که هیچ چیزی تا این حد برای ما شادی آفرین نبوده است. سپس شاهد گریستن شما بودبم. آنهم گریستنی که سخت ما را اندوهگین ساخت. ممکن است بگویید سبب گریه شما چه بود؟
پس رسول گرامی فرمود: فرزندم! هم اینک جبرئیل فرود آمد و خبر داد که شماها کشته خواهید شد و مرقدهایی پراکنده خواهید داشت.
حسین (ع) پرسید: با پراکندگی قبور، پاداش کسانی که به زیارت ما آیند چه خواهد بود؟
پیامبر (ص) فرمود: پسرم! آنها که به زیارت شما می‌آیند گروههایی از پیروانم هستند که با حضور خود بر مزار شما جویای خیر و برکت و رشد و هدایت می‌باشند. در روز واپسین، آنگاه که بار سنگین گناهان، آنان را در کام آتش فرو برد و صحنه های ترس و وحشت از هر طرف خودنمایی کند، من به یاری و کمک آنان آیم و ایشان را از گرفتاری رهایی بخشم و سپس پروردگار متعال آنان را در بهشت جاوید خود مسکن دهد.
پی نوشت:
1-طبرسی، امالی: ج 44: 234.
2-علامه مجلسی، بحار الانوار، ج 28: 80.
3-شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج 14: 331.
4-شعبان صبوری، خاطرات امیر مؤمنان (ع): 52-53.
در این باره امیرالمومنین علی (ع) فرموده اند: روزی پیامبر خدا (ص) مهمان ما بود. غذایی که در منزل داشتیم، مقداری شیر و خرما و اندکی هم کره بود. آنها را ام ایمن به رسم هدیه فرستاده بود. پس ظرفی از آن غذا را نزد حضرت آوردیم. حضرت پس از صرف آن، برخاستند و در گوشه ای از اتاق به نماز ایستادند و چند رکعت نماز گزاردند. در آخرین سجده نماز حضرت، صدای گریه به گوش رسید، دیدیم آن حضرت بشدت می‌گریند!
در بین ما کسی حاضر نبود که سبب گریستن را از ایشان بپرسد و این به سبب بزرگداشت و احترام فراوانی بود که برای آن حضرت قائل بودیم، تا اینکه فرزندم حسین برخاست و در دامان جدش نشست و گفت: ای پدر! لحظه ای که شما به منزل ما وارد شدید سرور و شادمانی در خود احساس کردیم که هیچ چیزی تا این حد برای ما شادی آفرین نبوده است. سپس شاهد گریستن شما بودبم. آنهم گریستنی که سخت ما را اندوهگین ساخت. ممکن است بگویید سبب گریه شما چه بود؟
پس رسول گرامی فرمود: فرزندم! هم اینک جبرئیل فرود آمد و خبر داد که شماها کشته خواهید شد و مرقدهایی پراکنده خواهید داشت.
حسین (ع) پرسید: با پراکندگی قبور، پاداش کسانی که به زیارت ما آیند چه خواهد بود؟
پیامبر (ص) فرمود: پسرم! آنها که به زیارت شما می‌آیند گروههایی از پیروانم هستند که با حضور خود بر مزار شما جویای خیر و برکت و رشد و هدایت می‌باشند. در روز واپسین، آنگاه که بار سنگین گناهان، آنان را در کام آتش فرو برد و صحنه های ترس و وحشت از هر طرف خودنمایی کند، من به یاری و کمک آنان آیم و ایشان را از گرفتاری رهایی بخشم و سپس پروردگار متعال آنان را در بهشت جاوید خود مسکن دهد.
پی نوشت:
1-طبرسی، امالی: ج 44: 234.
2-علامه مجلسی، بحار الانوار، ج 28: 80.
3-شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج 14: 331.
4-شعبان صبوری، خاطرات امیر مؤمنان (ع): 52-53.
- ۷۲۲
- ۲۴ آبان ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
