💟 💟

💟 💟


ادعا نمی‌کنم که باید درِ خانه‌هایمان را به روی دنیای تکنولوژی جدید می‌بستیم اما،
آرزو می‌کنم که ای کاش فضای مجازی مثل دکان عطاری آقای مجذوبی، مثل بزازی مش اسماعیل، مثل کارونسرای حسین خانی بود؛ غروب که می‌شد، کرکره‌اش را پایین می‌کشیدیم، یک قفل بزرگ می‌زدیم زیرش.
کاش مثل حجره‌ی فرش حاج نوروز دفتر حساب کتاب و چرتکه را می‌گذاشتیم روی کرسی و می رفتیم منزل‌هایمان.
کاش مثل ماشین پارکش می‌کردیم توی پارکینگ زیر ساختمان؛ آن وقت دیگر هر شب مجبور نبودیم ماس ماسکهایمان را با خودمان به خانه، به اتاق خواب‌مان ببریم. آن‌وقت با یک سبد میوه‌ی تازه، یک سینی چای لب سوز تمامی شب را می‌نشستیم دور هم و چشم توی چشم یک دل سیر اختلاط می کردیم.

#فاطمه_نعمتی