می گویند

می گویند
زمانی که چشم نمی بیند
قلب هم احساس نمی کند...

ولی من تاکید می کنم که این گفته اشتباه است.
هرکس هرچه دورتر برود
به قلب نزدیک تر خواهد بود.

حتی اگر بکوشیم او را به فراموشی بسپاریم!
حتی اگر در غربت زندگی کنیم
باز هم کوچک ترین خاطرات مربوط
به اصل و نسب خود را به یاد داریم.

اگر از کسی که دوست داریم دور باشیم
حتی عبور رهگذران نیز ما را به یاد او می اندازد.