ﻣــــﺮﺍ ﻋﻬﺪﯾﺴﺖ ﺑـﺎ ﺟﺎﻧـﺎﻥ ﮐــــﻪ ﺗـﺎ ﺟــﺎﻥ ﺩﺭ ﺑــﺪﻥ ﺩﺍﺭﻡ

ﻣــــﺮﺍ ﻋﻬﺪﯾﺴﺖ ﺑـﺎ ﺟﺎﻧـﺎﻥ ﮐــــﻪ ﺗـﺎ ﺟــﺎﻥ ﺩﺭ ﺑــﺪﻥ ﺩﺍﺭﻡ
ﻫــﻮﺍﺩﺍﺭﺍﻥ ﮐـﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﭼﻮ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻡ
ﺻﻔــــﺎﯼ ﺧﻠـــﻮﺕ ﺧـﺎﻃـــﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﻤـــﻊ ﭼﮕــــﻞ ﺟﻮﯾــﻢ
ﻓـــﺮﻭﻍ ﭼﺸـــﻢ ﻭ ﻧﻮﺭ ﺩﻝ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣـﺎﻩ ﺧﺘﻦ ﺩﺍﺭﻡ
ﺑـــﻪ ﮐــــﺎﻡ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺩﻝ ﭼــــﻮ ﺩﺍﺭﻡ ﺧﻠــــﻮﺗــﯽ ﺣــﺎﺻـــﻞ
ﭼـــﻪ ﻓﮑــﺮ ﺍﺯ ﺧﺒﺚ ﺑـﺪﮔﻮﯾﺎﻥ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺩﺍﺭﻡ
ﮔـــﺮﻡ ﺻــﺪ ﻟﺸﮑــﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺑﺎﻥ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺩﻝ ﮐـــﻤﯿﻦ ﺳﺎﺯﻧﺪ
ﺑﺤﻤﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻤﻨـــﻪ ﺑﺘـــﯽ ﻟﺸﮑـــﺮﺷﮑـــﻦ ﺩﺍﺭﻡ
ﺍﻻ ﺍﯼ ﭘﯿـــــﺮ ﻓـــﺮﺯﺍﻧــــﻪ ﻣﮑــــﻦ ﻋﯿﺒــــــﻢ ﺯ ﻣـﯿﺨــــﺎﻧـــﻪ
ﮐـــﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺗـﺮﮎ ﭘﯿﻤﺎﻧﻪ ﺩﻟﯽ ﭘﯿﻤﺎﻥ ﺷﮑﻦ ﺩﺍﺭﻡ
ﺧـــﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﯼ ﺭﻗﯿﺐ ﺍﻣﺸــﺐ ﺯﻣــﺎﻧـــﯽ ﺩﯾــﺪﻩ ﺑﺮ ﻫـــﻢ ﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻟﻌﻞ ﺧﺎﻣﻮﺷﺶ ﻧﻬﺎﻧﯽ ﺻﺪ ﺳﺨﻦ ﺩﺍﺭﻡ
ﭼــــﻮ ﺩﺭ ﮔــــﻠﺰﺍﺭ ﺍﻗﺒﺎﻟــــﺶ ﺧـــﺮﺍﻣـــــﺎﻧــــﻢ ﺑﺤﻤـــــﺪﺍﻟﻠﻪ
ﻧـــﻪ ﻣﯿﻞ ﻻﻟﻪ ﻭ ﻧﺴـــﺮﯾﻦ ﻧﻪ ﺑــــﺮﮒ ﻧﺴﺘﺮﻥ ﺩﺍﺭﻡ
ﺑـــﻪ ﺭﻧـــﺪﯼ ﺷﻬــــﺮﻩ ﺷﺪ ﺣﺎﻓﻆ ﻣﯿﺎﻥ ﻫﻤﺪﻣﺎﻥ ﻟﯿﮑـــﻦ
ﭼﻪ ﻏﻢ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﻮﺍﻡ ﺍﻟﺪﯾﻦ ﺣﺴﻦ ﺩﺍﺭﻡ