ﺑﮕﺬﺍﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺗﻮ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ

ﺑﮕﺬﺍﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺗﻮ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺩﻝ ﺳﻮﺯﻡ ﻭ ﺗﺒﺪﺍﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ
ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻧﻢ ﺁﻥ ﺯﻟﻒ ﺳﯿﻪ ﺣﻠﻘﻪ ﮐﻦ ﺍﯼ ﺳﺮﻭ
ﺩﺭ ﭘﺎﯼ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺩﺍﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ
ﺑﮕﺬﺭ ﻧﻔﺴﯽ ﺍﺯ ﺑﺮ ﺑﺎﻟﯿﻨﻢ ﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭ
ﺍﺯ ﺗﺎﺏ ﻭ ﺗﺐ ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﯾﻪ ﺍﺕ ﺍﯼ ﮔﻞ ﺯ ﺳﺮﻡ ﺭﻓﺖ ﻋﺠﺐ ﻧﯿﺴﺖ
ﺍﺯ ﺟﻮﺭ ﺧﺲ ﻭ ﺳﺮﺯﻧﺶ ﺧﺎﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ
ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ ﺯ ﺗﯿﺮ ﻧﮕﻬﺖ ﻣﺮﺩﻧﻢ ﺍﻣﺎ
ﺗﺮﺳﻢ ﻧﺰﻧﯽ ﺑﺮ ﺩﻝ ﻭ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ
ﻣﺴﺘﻢ ﮐﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﻌﻞ ﻣﯽ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺣﯿﻒ ﺍﺳﺖ
ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﻦ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﻫﺸﯿﺎﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ
ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺯ ﺑﯽ ﻣﻬﺮﯾﺖ ﺍﯼ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﯾﺎﻡ
ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﺷﻮﻡ ﺯﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ
ﺍﻏﯿﺎﺭ ﭘﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺮﯾﺰﺍﻥ
ﻣﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻫﮕﺬﺭ ﯾﺎﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ
ﺍﯼ ﭘﺮﺩﻩ ﻧﺸﯿﻦ ﭘﺮﺩﻩ ﺯ ﺭﺥ ﺑﻔﮑﻦ ﻭ ﺑﺮﺧﯿﺰ
ﻣﮕﺬﺍﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﯼ ﭘﻨﺪﺍﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ
ﮔﺮ ﺩﯾﺪﻥ ﺭﺧﺴﺎﺭ ﺗﻮ ﺍﯼ ﻣﺎﻩ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻧﮕﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﮔﻨﻬﮑﺎﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ
ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎ ﺩﺭ ﭘﯽ ﻋﻤﺮﻡ ﺑﺪﻭﺍﻧﯽ
ﺑﮕﺬﺭ ﺯ ﻣﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﻤﯿﺮﻡ