ﺍﯼ ﮔﺸﺘﻪ ﺯ ﺗﻮ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﺑﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﮔﻞ ﺭﻋﻨﺎ

ﺍﯼ ﮔﺸﺘﻪ ﺯ ﺗﻮ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﺑﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﮔﻞ ﺭﻋﻨﺎ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺩﺍ ﭼﻮﻥ ﺷﻴﺮ ﻭ ﺷﮑﺮ ﺑﺎ ﻣﺎ
ﺍﯼ ﭼﺮﺥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻨﺪﻩ ﻭﯼ ﺧﻠﻖ ﺯ ﺗﻮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺣﺴﻨﺖ ﺯﻫﯽ ﺧﻮﺍﺑﯽ ﺷﺎﺑﺎﺵ ﺯﻫﯽ ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﺭﻳﺎﯼ ﺟﻤﺎﻝ ﺗﻮ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺝ ﺯﻧﺪ ﻧﺎﮔﻪ
ﭘﺮﮔﻨﺞ ﺷﻮﺩ ﭘﺴﺘﯽ ﻓﺮﺩﻭﺱ ﺷﻮﺩ ﺑﺎﻻ
ﻫﺮ ﺳﻮﯼ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﺁﺭﯼ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺗﻮ ﮔﻞ ﺭﻭﻳﺪ
ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﺁﻳﯽ ﻓﺮﺷﺖ ﻫﻤﻪ ﺯﺭ ﺑﺎﺩﺍ
ﻭﺍﻥ ﺩﻡ ﮐﻪ ﺯ ﺑﺪﺧﻮﻳﯽ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﻭ ﺟﻔﺎ ﮔﻮﻳﯽ
ﻣﯽ ﮔﻮ ﮐﻪ ﺟﻔﺎﯼ ﺗﻮ ﺣﻠﻮﺍﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﺣﻠﻮﺍ
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺩﻝ ﺳﻨﮕﺴﺘﺶ ﺑﻨﮕﺮ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺭﻧﮕﺴﺘﺶ
ﮐﺰ ﻣﺸﻌﻠﻪ ﻧﻨﮕﺴﺘﺶ ﻭﺯ ﺭﻧﮓ ﮔﻞ ﺣﻤﺮﺍ
ﻳﺎ ﺭﺏ ﺩﻝ ﺑﺎﺯﺵ ﺩﻩ ﺻﺪ ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯﺵ ﺩﻩ
ﻓﺨﺮﺵ ﺩﻩ ﻭ ﻧﺎﺯﺵ ﺩﻩ ﺗﺎ ﻓﺨﺮ ﺑﻮﺩ ﻣﺎ ﺭﺍ.....


حضرت مولانا