دلخوشی

دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش
بیچاره ندانست که یارش سفری بود



اوقاتِ خوش آن بود که با دوست به سر رفت
باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود


خوش بود لبِ آب و گل و سبزه و نسرین
افسوس که آن گنجِ روان رهگذری بود