منم که شُهره ی شهرم به عشق ورزیدن

منم که شُهره ی شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافری است رنجیدن

مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست
به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن

به رحمت سر زلف تو واثقم ورنه
کِشش چو نَبْوَد از آن سو چه سود کوشیدن

ز خطّ یار بیاموز مهر با رخ خوب
که گِرد عارض خوبان خوش است گردیدن