ﯾﮑﯽ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯿﺪﺍﺭﻡ ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺪ*ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ
ﯾﮑﯽ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯿﺪﺍﺭﻡ ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺪ*ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯿﺪﺍﺭﻡ*ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ،ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ*ﺑﻪ ﺑﺮﮒ ﮔﻞ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯿﺪﺍﺭﻡ*ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﺑﺮﮒ ﮔﻞ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻟﻒ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺁﻭﯾﺨﺖ ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﻨﺪﺍﻧﺪ*ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﯼ ﻣﻬﺘﺎﺏ،ﺳﺮ ﺭﺍﻫﺖ ﺑﻪ ﮐﻮﯼ ﺍﻭ ﺳﻼﻡ ﻣﻦ ﺭﺳﺎﻥ ﻭ ﮔﻮ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯿﺪﺍﺭﻡ*ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ،ﯾﮑﯽ ﺍﺑﺮ ﺳﯿﻪ ﺁﻣﺪ ﺯﺭﻩ ﺭﻭﯼ ﻣﺎﻩ ﺗﺎﺑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﯿﺪ*ﺻﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ ،ﺻﺒﺎ ﺩﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻧﺖ،ﺑﮕﻮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﻟﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯿﺪﺍﺭﻡ*ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺯﺍﺑﺮ ﺗﯿﺮﻩ ﺑﺮﻗﯽ ﺟﺴﺖ ﻭ ﻗﺎﺻﺪ ﺭﺍ ﻣﯿﺎﻥ ﺭﻩ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﯿﺪ*ﮐﻨﻮﻥ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺩﮔﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻢ ﻧﺠﻮﺍ ،ﯾﮑﯽ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯿﺪﺍﺭﻡ ،ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺪ!!!
- ۷.۰k
- ۱۳ اسفند ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
