ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﻣﺮﺩﺍﻧﺶ ﻋﺼﺎ ﺍﺯ ﻛـﻮﺭ

ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﻣﺮﺩﺍﻧﺶ ﻋﺼﺎ ﺍﺯ ﻛـﻮﺭ
ﻣﻲﺩﺯﺩﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﺍﺷـﻚ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ، ﻛﻔﻦ ﺍﺯ
ﮔﻮﺭ ﻣﻲﺩﺯﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﺧﻨﺠـﺮ ﺩﺳﺘﺔ ﺧـﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ
ﺑﺮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﭘﺸﺖ ﺍﺯ ﺩﺷﻨـﺔ ﺧﻮﻥ ﺭﻳﺰ
ﻣﻲﺩﺯﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﻣﺮﺩﺍﻧﺶ ﻫﻤﻪ ﻻﻝ ﻭ ﺯﻧﺎﻥ
ﻛﻮﺭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬـﺮﻱ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺑﻠﺒـﻞ، ﺩَﻡ ﺁﻭﺍﺯ
ﻣﻲﺩﺯﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﻧﻔﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻧﻮﺭ ﺍﺯ ﭼﺸـﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ
ﻣﻲﺩﺯﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﻱ ﺷﻤﻊ
ﻣﻲﺳﻮﺯﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬـﺮﻱ ﻛﻪ ﺁﺗـﺶ ﺭﺍ ﺯ ﺍﺷﻚ ﺷﻤـﻊ
ﻣﻲﺩﺯﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﺮﺩﻩ ﺑُـﻮَﺩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻣﻲﺩﺯﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﻛﺎﻓﺮ ﻣﺆﻣﻦ ﻭ ﻣﺆﻣﻦ ﺷﻮﺩ
ﻛﺎﻓﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣُﻬـﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﺯ ﻣﻲﺩﺯﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﺳﮓﻫﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﮔﺮﺑﻪ
ﺁﻣـﻮﺯﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﺳﮓﻫﺎ ﺑـﺮﻩ ‌ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮔـﺮﮒ
ﻣﻲﺩﺯﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻔﺘـﻪ ﺍﺯ ﺑﻴـﺪﺍﺭ ﺑﻴﻨﺎﺗﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻏـﻢ ﺍﺯ ﺳﻴﻨـﻪ ﻏـﻢ ﺳﺎﺯ
ﻣﻲﺩﺯﺩﻧﺪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺧﻮﺵ ‌ ﺑﺎﻭﺭﻱ ﺁﻧﺠـﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﺴﺘﺠـﻮ
ﻛـﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮﻱ ﻛﻪ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻲﺩﺯﺩﻧﺪ . . .