سلام.

سلام.
آخرین تولد 20 سالگی من است.
نمی دانم به خاطر ماهیت شغلم است یا نه، اما تولد همیشه با کمی خجالت همراه است. فکر می کنم روز بی اهمیتی است، اما آنقدر خوشحالم و خوشحالم که خیلی ها صمیمانه به من تبریک می گویند.
من اغلب فکر می کنم که عشق چیزی است که به کسی یک نام می دهد. تا اینکه کیم نامجون به کیم نامجون تبدیل شد. شاید فقط یک روز از 365 روز باشد، اما همه اینها به لطف شماست که تولد من در 29 سالگی برای من فقط یک روز گذرا نشدمن می خواهم فردی باشم که تا حد امکان صادق باشد، اما موجودات ناملموس و ملموس مانند طرفداران و خواننده ها واقعاً فراتر رفته و به چه چیزی تبدیل می شوند؟ آیا می توان همه چیز را زیر شبح دوستانه عشق تحمل کرد؟ من هنوز در حال تجربه این هستم که چیزی را آشکار کنم که تبدیل به یک نقطه ضعف شود و صداقت داشته باشم که صدمه دیده باشد، اما هنوز به طور قطع نمی دانم.
قبلا هم گفته بودم که ناراحتم چون حرف زدن سخت تر و سخت تر می شود. من فکر می کنم که این واقعیت هنوز به همان شکل باقی مانده است. با این حال، آرام تر شده ام. وقتی سیل پیغام های صمیمانه ای را دریافت کردم که فکر می کردم یک بار در زندگی ام دریافت خواهم کرد، متوجه شدم که من که بدبینی و بیهودگی را فوق العاده می دانستم، فردی خوش بین هستم. آیا این یک معجزه نیست؟ این روزها، من با "Y Not" زندگی می کنم. من با به اشتراک گذاشتن خوش بینی ابراز شده از طریق عشقی که دریافت کردم با اطرافیانم زندگی می کنم.
و من آن را در آهنگ های بعدی خود که روزی منتشر خواهند شد حفظ می کنم.
آیا اینطور استآیا می توانم به شکلی زیباتر از موسیقی صادق باشم؟ همه ما این را می دانیم، اما گاهی اوقات فکر می کنم این کافی نیست. فکر می کنم به همین دلیل عضو BTS شدم. چون می خواهم به روش های مختلف این کار را انجام دهم. برنامه باشد، مصاحبه، رقص، یا هر چیز دیگری... چه زندگی پر برکتی است. و این چیزها همیشه باعث می شود که بخواهم ببینم و با چشمان خودم در مورد جایی که هستم فکر کنم.