بعضی ها می گویند رای بدهیم که چه بشود جواب ساده است

بعضی ها می گویند رای بدهیم که چه بشود؟ جواب ساده است: 12 سال در انتخابات مجلس رای ندادیم چه شد؟ شد مجلسی که در آن تندروها در تهران با کسب کمتر از 300 هزار رای در شهر بزرگی چون تهران نماینده شدند و دکتر ظریف و صالحی را تهدید به قتل با سیمان کردند و نمایندگانی که در طرح هایشان ان پی تی را "ام پی تی" می نویسند طرح توقف مذاکرات هسته ای را امضا کردند و شاید اگر رای ما در سال 92 به تدبیر و عقلانیت نبود اکنون باید هر روز به جای شنیدن اخبار قراردادهای تجاری و سرمایه گذاری با شرکت های بزرگ جهان اخبار تحریم و جنگ را می شنیدیم. انتخاب یک مجلس متخصص و اصلاح طلب که به جای تهدید و احضار روزانه وزرا به کمک دولت آید می تواند راه گشا باشد تا از فضای پسابرجام برای ایجاد رونق اقتصادی بتوان بهره گرفت

بعضی ها می گویند همه شان از یک قماشند؟! بی انصافی است که بگوییم مجلس ششم (اصلاح طلب) که در آن طرح ها و لوایح پیوستن ایران به کنوانسیون امحای تبعیض علیه زنان، منع ازدواج دختران زیر 15 سال و حق برابر طلاق برای زن و مرد تصویب می شد از قماش مجلس نهم (اصولگرا) است که ازدواج سرپرست با فرزند خوانده، ازدواج مرد بدون رضایت همسر اول و جریمه نقدی مدیران ساختمان هایی که ساکنانش ماهواره دارند را قانون کرد. آیا این بی انصافی نیست؟ در ضمن اکثر نمایندگان اصلاح طلب مجلس ششم از کاندیداهای لیست فعلی اصلاح طلبان (لیست امید) برای مجلس دهم حمایت کرده اند.
بعضی ها می گویند روحانی هم کاری نکرد! بیایید واقع بین باشیم. اگر توافق هسته ای نبود اکنون صادرات نفت به صفر رسیده بود. با این که تا چند هفته قبل هنوز توافق اجرایی و تحریم ها لغو نشده بود و به دلیل رکود جهانی و کاهش تقاضا در جهان ارزش هر بشکه نفت به 30 دلار سقوط کرد در این دو سال دولت تدبیر و امید تورم را از 40% به حدود 10% رساند و رشد اقتصادی را از منفی شش درصد در دولت احمدی نژاد به مثبت رساند. در این مدت قیمت ارزهای خارجی تقریبا ثابت ماند و نوسانات شدید دوران دولت قبل به پایان رسید. کاهش تورم به این معنا نیست که قیمت ها کاهش می یابد بلکه به این معناست که شیب افزایش قیمت ها کاهش یافته است و یک شبه قیمت اجناس دوبرابر نمی شود.