ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺁﻥ ﺣﺠﻢ ﻧﺎﻣﺘﻌﺎﻟﯽ ﺍﺯ

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺁﻥ ﺣﺠﻢ ﻧﺎﻣﺘﻌﺎﻟﯽ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻪ ﺳﻤﻮﻡ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻣﺎﻥ ﻧﯿﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭﺵ ﺑﻪ ﺗﻠﺨﯽ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﻥ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﻗﻬﻮﻩ
ﺍﺯ ﺗﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﺳﺮﻭ ﺳﺎﻣﺎﻧﯽ ﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮏﯾ ﻋﺮﺽ ﻧﺎﭘﯿﻤﻮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﻮﺭﺍﻥ ﺳﺨﺖ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎﺭﯾﺴﺖ